ARTE ET ALIA

“moXom" medra, no Museo Municipal

De Nogueira de Montederramo é José Manuel Rodríguez Mojón (1964), ‘moXom’, un tallista coñecido entre os que gustan da plástica de arte dende que fixera a exposición en 2010 no Centro Marcos Valcárcel

Escena inspirada nun cadro de Hopper.
Escena inspirada nun cadro de Hopper.
“moXom" medra, no Museo Municipal

De Nogueira de Montederramo é José Manuel Rodríguez Mojón (1964), ‘moXom’, un tallista coñecido entre os que gustan da plástica de arte dende que fixera a exposición en 2010 no Centro Marcos Valcárcel. Daquela é a ‘muller con paraugas e bolso’ que está no antigo Simeón, insólita polo tamaño no que adoita traballar mais non pola combinación de estúrdiga materia vexetal e o tratamento dos sutís engadidos que potencian o xesto ata conquerir a forma buscada, á que engade policromía. Hai nela moito do proceder lúdico que o anima, un carácter jocoserio propio que se move con chispa no gume da súa navalla. Así o seu nome artístico en palíndromo, que se pode ler igual do revés. 

Daquela sala emblemática o antigo debuxante de banda deseñada, que apenas tiña participado en nalgunhas exposicións, saíu reafirmado na súa escolla, e foi medrado. A súa técnica pouco invasiva sae da navalla, coa que dera en enxangar deixando o tabaco, á que lle vai engadindo gubias e martelos máis efectivos; e dende as polas e troncos que recolle altérao na procura dun rostro, que pinta. Son obras de mulleres de canon esvelto, que se impón dende o material utilizado, e por elo nelas prevalece o movemento. A policromía dalgunhas, ben distinta da súa, más plana e monócroma, é das mans de Maite, a súa dona, inspiración e aguillón constante, quen lles aporta outra vizosa personalidade. Antes de chegar aquí, amosou no Ateneo de Ourense, na torre, en 2011, as súas obras; e o ano seguinte se vincula como asesor artístico ao proxecto da Editorial Eurisaces de Javier González Lamelas, conveciño de Chandrexa de Queixa, sendo as súas obras icona dela, e unha capa de ocultarse en una hoguera.Thomas Merton a través de sus diarios, de Ramón Cao Martínez, que saíu do prelo en 2015 e foi o número dez da colección. En paralelo comezan a saíren, expoñendo “De boas madeiras” en 2017, no faro de Cabo Vilán, Camariñas, A Coruña. 

Agora, nas salas do Municipal, ás súas coñecidas obras de movidas mulleres, sempre moi preto da artesanía de autor, engade pezas distintas, escultóricas, caso de Confidentes, que vive no centro da sala grande, praxe na que abunda noutras faces, aínda que as pegue á parede. Con elas hai un grupo, cartaz da exposición de ‘moXom e demais familia’, xente na que unha delas berra; e escenas baseadas en cadros, caso de Friedrich. A da muller lendo procede da "Habitación de hotel" de Edvard Hopper, que se pode ver en Madrid: un camiño a desenrolar, como fixo entre nós, Arturo Baltar. Coñece as obras de Álvaro de la Vega, Enrique Tenreiro e Tino Canicoba, ou posiblemente as de Ricardo Dávila, ao que vimos na Pobra do Caramiñal, Diego Guerrero ou do guineano Nguema, pola vía dixital da net, medio que tanto inflúe nos artistas. Na outra sala exhibe debuxos, colaxes e unha instalación. E nas vitrinas algunhas das súas primeiras obras, alfaias de seu. Artesanía da talla directa, na base deste pintor que pensa porque debuxa os seus pensamentos, moXom. O seu é outro camiño...