Vicente Araguas

LITERATURA

Cristais de vangarda

Alberto Avendaño é un vigués sumamente bulidor; xa de novo, cando o coñecín, apuntaba moi boas maneiras, daquela a bordo do grupo de vangarda, “Rompente”, xunto con Reixa e Romòn.

Vello novo Dylan
CON TEXTO

Vello novo Dylan

Soamente un suxeito tan imprevisible, cal é o cantautor de Duluth (Minnesota), onde non hai parafernalia ningunha que o lembre (nin penso que teña meirande interese nela), podía gravar un disco (triple, ademais) como o que teño nos meus oídos últimamente

RABO DE NUBE

Chámase autoficción

Nun libro que acaba axiña de máis (non chega ás centocincuenta páxinas) e deixa no ar a sensación de que falta moito por contar, mais o que nos di Rossana Campo, poisque tocado polo don da elipse, compre as expectativas

LA REVISTA

Will de novo Will

Traducir ao William Shakespeare poeta non é novo. De feito hai unas cantas traduccións dos Sonetos shakesperianos, que tanto traballo levan dado aos críticos, pola súa pureza e complexidade interpretativa.

The house of troy

Estiven hai pouco, como tertuliano televisivo, na presentación de La Casa de Troya, película de Rafael Gil, rodada en Santiago e arredores, en 1959.

LITERALMENTE

Stefan Zweig de volta

Nos primeiros sesenta, cando a miña xeración (os que líamos, non moitos, pero líamos todo) pasaba da literatura infantil-xuvenil a outra caste de choios (nin mellores nin peores, outros) había unha colección chamads “Clásicos del Siglo XX”.

Celestina Gómez

Teño visto unas cantas “Celestinas”, sempre interpretadas por mulleres: Milagros Leal, Amparo Ribelles (conservo dela unha foto cariñosamente adicada por mor da crítica que lle fixera a propósito de Paseando a Miss Daisy), Gemma Cuervo ou Terele Pávez (esta en cine, nunha película patética malia o bo reparto).

Jardiel de ida
LITERATURA

Jardiel de ida

Poucos autores que a partir dun xénero aparentemente menor, cal é a comedia, merezan o calificativo de clásicos, como Jardiel Poncela

LA REVISTA

Aquel tempo infame

Onde Frenkel, beireando miserias humanas, narra o seu periplo pola Francia ocupada (de Aviñón a Niza, de aquí a Suiza, logo dun interludio carcerario en Annecy), fuxindo sempre do que supoñían as autoridades colaboracionistas

LA REVISTA

Irreductible Scorsese

Así este “Silencio” fascinante que veño de ver, convencido da súa forza (e arrebato) mais tamén de que non é película para todos os públicos,