Sergio Vences Fernández, o filósofo

A filosofía. Nunca me gustou a filosofía. Quizais porque na miña época había outra forma de estudar. No meu caso aínda peor, pois creo recordar que cando a estudamos foi xa en 6º de bacharelato e eu fíxeno nun libro de meu irmán Manolo, que me leva oito anos (xa sabedes que, agora, os libros non valen dun ano para...

Homenaxe a Hughes

Ninguén descobre a estas alturas que Martin Scorsese é todo un mestre cinematográfico e que debería estar e está no olimpo da sétima arte. Pero con todo o mestre que é, “O aviador” (2004) non é das súas mellores películas. Non obstante, aínda así é un filme de Scorsese, que está rodado con exquisitez e á maneira de...

Aquelas sí eran crecidas!

Botamos unha semana na que as redes sociais e diversos medios de comunicación non deixaron de amosar imaxes sobre as enchentes dos ríos galegos. A verdade é que dá gusto ver as crecidas dalgúns ríos, logo de tanta seca. Pero non sei se é precisamente porque agora, a causa das redes sociais e das cámaras...

O asunto está...

O asunto está en que teño que acender o ordenador e poñer música. Acendo o portátil e no youtube busco o álbum “Une rencontre historique”, de Charlie Parker, Dizzy Gillespie e Thelonious Monk, para escoitalo e para subilo ó facebook. Vaia trío! Escoito a música mentres escribo. Agora o asunto está en completar...

Os días afogados: un berro á dignidade

Cada vez que vexo ou escoito a palabra encoro asoma á miña cabeza o de Castrelo de Miño. Só ese. En primeiro lugar, porque me impresionara o libro "Morrer en Castrelo de Miño", de Xosé Fernández Ferreiro. En segundo lugar, porque despois, co tempo, acabei casando alá, nese concello. E en terceiro lugar, porque non...

Compositor talentoso

De todos é sabido a miña afección polas bandas sonoras. Así é que xa vai sendo hora de que lle dedique algunha columniña ó mundo das bandas sonoras, a un músico, a Richard Rodney Bennet, que foi un dos grandes compositores de bandas sonoras, que lle puxo música a máis de 50 filmes e que o nomearon ó Oscar polo seu...

Sobre un emigrante de Almoite

Cada vez me cabrean máis eses comentarios despectivos que adoitamos facer sobre os inmigrantes, cando nós, precisamente nós, os galegos, somos un dos países máis emigrantes do mundo mundial. E se non que llo pregunten a Manuel Garrido Prol, que no ano 1923 tivo que marchar para Cuba, con 18 anos tan só (un crío...

Simplemente, non hai dereito

Non hai maneira ou non hai dereito. A inocencia dun neno de tan só oito anos queda xa para o recordo porque o demo que levamos dentro asomou nunha persoa, para máis aquel, achegada a el. E sempre son os débiles os que pagan a maragota. É moi complicado poñer unhas liñas sobre uns cativos polos que sempre sentín...

A muller, o sostén do noso tempo

As mulleres ó poder! Esta expresión, ata non hai moito, penso que se dicía con certa mofa. Pois non é para burlarse delas. Demostrárono o pasado xoves cando se manifestaron como unha piña por todos os seus dereitos e algo máis. Iso, e algo máis. Sempre admirei e sentín un gran respecto pola muller, en xeral, e pola...

Ó César o que é do César

Ó César o que é do César. Cando escribo as reportaxes (como son moitos máis longas que un Pingas ou un Hebdomadario) adoito facelo diante duns cafés e sobre un borrador, é dicir, un caderniño que teño ex profeso. Despois, este borrador pásoo a limpo, ou sexa, ó ordenador. Segundo as vou pasando tamén se me ocorren...

A Venecia ourensá

Arestora non chove. Pero choveu. E seguirá chovendo. Estamos no tempo. Iso din. É certo, estamos no tempo. Se non chove no inverno en Galicia, non sería Galicia. Choveu sobre o Dacia Sandero que estaba aparcado no cruce das Lagoas, en Baños de Molgas, e sobre as follas dos amieiros que...

Para as mestras

Quixen ir pero non fun. Vou? Non sei. A onde? Tampouco sei. Non sempre sabemos decidir ó momento. Moitas veces as dúbidas chegan a angustiarnos de tal maneira que optamos por non facer nada, por quedar quietos. E co bonito que é ir. A onde sexa. Á fin do mundo. Ata o infinito e...

Por espazo de dous ou tres credos

Se hai un lugar que a un veciño de Baños de Molgas lle ocupa todo o seu pensamento, ese non é outro que a Burga; máis incluso que o balneario (quizais por aquilo de que é privado) e o mesmo santuario dos Milagres, que é moito dicir. Pero a Burga, ai a Burga! Aí...

Non dar as liñas

O tempo está tan gris que ameaza chuvia sobre Baños de Molgas. E a Caetana Soliño Alegre isto pona dos nervios. Porque agora non sabe se conseguirá dar as liñas, é dicir, se dará feito o traballo que se lle vén encima. Non perde tempo: larga correndo...

Nin comedia nin tristura

Alfie” (2004), versión ou adaptación da cinta dirixida en 1966 por Lewis Gilbert e protagonizada por Michael Caine, reincide no diagnóstico. Onde alí había sofisticación, aquí hai certo refluxo chocalleiro; onde había sutileza, agora hai unha rareza...

O zalapastrán dun soño

Son o palafreneiro que coida do cabalo que non necesita coidados e son o fargallón que vai polas rúas porque na casa non sei que facer. Son o parágrafo dun escrito que aínda non se escribiu e o astronauta dunha nave espacial que está por construír. Son o zalapastrán...

En continua incongruencia

O ser humano vive en continua incongruencia. Donald Trump quere darlle armas e adestrar ós profesores para evitar os tiroteos. Ou para que sexan os profesores os que empecen a disparar. Os cables axiña se lles cruzan a calquera. E se tes con que cuspir toda a adrenalina que levas dentro... despois...

A culpa é dos clubs e da UEFA

Segue a violencia no fútbol. E seguirá. Pero, coidadiño, non lle botemos só as culpas ós rusos, pois vin unhas imaxes na tele nas que eses radicais ían escoltados pola policía, mais ó chegar a certo lugar, zas, alí os estaban esperando os radicais...

O ave por Baños de Molgas en 1908

O AVE aínda non pasa por Baños de Molgas, aínda que poida que non tarde moito en facelo (xa veremos), pero o que a xente non sabe é que no mes de agosto de 1908 xa existía tal transporte desde Ourense a Baños de Molgas, pasando por Maceda. Non era en forma de tren, pero si...

Mellor unha de Marcial Lafuente Estefanía

"Patria”, de Fernando Aramburu. 642 páxinas. Cando estaba lendo na 175 chega unha mensaxe ó móbil de que ó día seguinte vence o prazo de préstamo. Eu tranquilo, xa o sabía. O día seguinte quixen renovalo e, zas, está reservado. Non podo...