Manifestación ou brisca de 6?

Tradicionalmente, unha das grandes fortalezas da esquerda política estivo na súa capacidade de mobilizar á cidadanía na rúa en determinados contextos. Moitísimos dos máis senlleiros avances e fitos alcanzados neste país foron esporeados en manifestacións ateigadas por milleiros de persoas e outras tantas...

O Astroturfing

O outro día, vendo un moi recomendable programa de humor da HBO, descubrín un neoloxismo apaixonante. O show é o “Last week tonight” de John Oliver. Un pouco de irreverente humor inglés, directamente nos fociños do auto-compracente “american way of life”. O termo de marras, astroturfing, a pesares de ser...

Franco non era Bambi

Cantas veces hai que repetir unha patraña para que deveña en media verdade? E en verdade absoluta? Pode, cadaquén, ter unha verdade diferente sobre feitos históricos concretos? Son preguntas que me fixen no contexto do debate acontecido en redes sobre o artigo que me publicou a semana pasada este xornal. O cambio...

Franquistas invisibles

Parece que á fin chegou a hora de cicatrizar unha vella ferida pola que levaba tempo desangrándose, o fráxil equilibrio da nosa imberbe democracia. En días pasados, o goberno aprobou o decreto que vai posibilitar a exhumación dos restos do pequeno ditador do Ferrol, outrora Caudillo de todas las Españas. Vaise...

A sanidade galega vén de África

Vou exercer de augur. Sen necesidade de recrearme na lectura da súa man nin nada diso, voulle aventurar algo do seu futuro. Se non é vostede un deus, un vampiro, Mick Jagger ou Jordi Hurtado, antes ou despois, vaina palmar. E é que desto de finar non se escapa ninguén. Antes devanaba moito os miolos coa cuestión...

Tranquilos todos, xa está de volta o fútbol

Pois nada, que xa estamos nela outra vez. Os multimillonarios en panos menores que corren atrás do xoguete circular están aquí de novo para salvagardar aquela máxima do marketing que elaboraran os creativos do Imperio Romano, “panem et circenses”. Pan e circo para os que teñan oxidado o latín. Quero aclarar que...

A Festa do Pulpo do Carballiño

A ver. Non ten absolutamente nada que ver que eu sexa de aquí. Pero pódese ser máis espelido do que somos no Carballiño? É innegable que somos ben botados para adiante e a atrevidos hai pouco quen nos gañe. Por que? Pois a ver. Xa hai que ser un pobo especial para basear a túa maior festa e grande parte da túa...

Spain is not Catalonia

Como xa comentei na anterior parrafada publicada neste xornal, veño de pasar uns gratificantes días por terras catalanas. Despois de moito devanar os miolos, tirei a sesuda conclusión de que, as contas electorais da leiteira, dos ínclitos señores Rayoy e Puigdemont, foron a principal causa do enquistamento da...

Pero sigo siendo el rey

Afirmaba Mel Brooks que “é bo ser rei”. Facíao o actor-director caracterizado como monarca francés do século XVIII nun dos seus delirios en celuloide titulado “A tola historia do mundo”. A frase viña ao caso despois de atacar a unha cortesá coa lascivia propia de alguén cuxos apelidos se escriben con números...

El é un can e ti es un porco

Desoladoras. Non son quen de atopar outro cualificativo para as imaxes aparecidas nos medios de comunicación de moitas praias despois do que case se podería denominar, atendendo ao macabro espectáculo, a Apocalipse de San Xoán. Para que non as vira, baste con dicir que había alí moito máis lixo que nun deses...

Deica logo, Alfredo

Comezo a escribir estas liñas co corazón encollido polo inevitable. Sentado nunha incómoda cadeira desas que gardan as camas do edificio que todos coñecemos como “a residencia”, por moito que certas cabezas matinadoras se obstinen en renomealo con siglas que parecen un espirro.  Estou a carón dun home que...

Quen me ripou o mes de abril?

Un pobo indeterminado dunha provincia chamada daquela Ourense. O almanaque da Panadaría Manolo pendurado da afumada parede da cociña de Tarsicio marca en vermello un ano calquera dun tempo pretérito calquera. Tarsi, como lle chaman os amigos e veciños cando está presente, ou Bacenillas, como se refiren a el na...

Pecha a porta que entran negros

Xa está ben! Levo lido e escoitado tantas barbaridades nestes días sobre a cuestión do Aquarius que teño que desafogar nesta cuartilla o que sinto ao respecto. Agardo que ninguén se dea por aludido e se algún o fai, pois, menudo problema ten. Lamento se alguén se ofende pero aínda hai moita xenofobia latente entre...

Sanguengo, Ginzo e el Roblecito

Vaia vicio que estamos a coller ultimamente de rescatar do pozo do esquecemento vellos debates que xa semellaban pechados moito tempo atrás. Está claro que facer arqueoloxía das polémicas é máis sinxelo que desenterrar vítimas que aínda xacen en gabias da nosa xeografía, 80 anos despois da abominable guerra...

O caldo primixenio

A democracia española e máis un servidor somos da mesma quinta. Ambos acordamos nacer nese 1975 no que o pequeno do Ferrol pasou a mellor vida e, con elo, agasallounos cunha vida mellor a todos. Sen embargo e a pesares de ter ámbolos dous a mesma idade, ela dase máis a nova e eu envellezo por segundos. En fin......

Moción de fartura

Unha das tarefas máis arduas do día a día dun político é, ou debera ser, non perder a perspectiva do que pensa a xente na rúa. Resulta certamente difícil non deixarse arrastrar polo vento mareiro do apoltronamento que nos vai afastando das percepcións e das cavilacións daqueles aos que, na teoría, representamos....

Felices 60, Arenteiro

Este vindeiro sábado 28 é un día especial para O Carballiño xa que se celebrarán os fastos   dos 60 anos dunha das institucións máis emblemáticas da historia do noso pobo, o Club  Deportivo Arenteiro. O equipo de fútbol que leva todos eses anos paseando con orgullo o  nome do pobo por toda a...

Os políticos sodes (case) todos iguais

Hai xa tempo que ando rosmando a idea de darlle unha volta a unha desas máximas da sociedade actual e que, circunstancialmente, hoxe por hoxe, aféctame en primeira persoa; en tanto teño a sorte de poder traballar para o meu concello como representante dun partido político escollido pola veciñanza para gobernar o...

A xustiza non é ira

Endexamais serei quen de comprender como calquera que teña un mínimo de humanidade no seu ser pode chegar a mancar e, moito menos, asasinar a un neno. Seguro que concordamos todos en que é unha das maiores atrocidades que unha persoa pode cometer. Denota, sen dúbida, unha ausencia total de alma, conciencia, sentido...