Premios e premios

Malia que por vez primeira saían da omnipresente Compostela e se achegaban á provincia de Ourense, concretamente ó mosteiro de Montederramo, en cuxo "scriptorium" -segundo contan as crónicas- foi acuñado por vez primeira o termo "Ribeira Sacra", non acudín á convocatoria colectiva do acto de entrega dos Premios da...

Xestionar a calderilla

Andou o exministro de Xustiza por Ourense, para tratar de poñer algo de luz sobre o espeso neboeiro que a aplicación da nova Lei de contratos do sector público espallou en todo o país dende o pasado mes de marzo, cando entrou en vigor. Dende aquela tanto o sector público como o privado non deixan de zopar de...

A propósito da ola de frío

Foxe, esta columna, de pretender criticar a ninguén e moito menos a aquelas persoas ou colectivos ós que implicitamente vou facer mención indirecta porque, no fondo son os que inspiran a reflexión que pretendo. Perante o posible recrudecemento das inclemencias temporais dos próximos días, anuncian os...

Morrer de vellos

A marcha das relixiosas franciscanas da miña vila a unha interesante analoxía realizada pola compañeira Laura Fernández ó redactar a información publicada hai uns días neste mesmo xornal, sobre a Desamortización de Mendizábal e a marcha dos frades bieitos de Celanova, en comparación co avellentamento da poboación e...

Una bufanda independentista

O certo, agora que me poño a escribir, é que non sei se xa a tiña ou alguén lla regalou estes días de Nadal. Non llo preguntei porque din por suposto que formaba parte do seu fondo de armario, pero tan pronto lla vin enleada ó pescozo, exactamente igual que a colocan Puigdemont, non fun quen de reprimir a chanza e...

A deseucaliptización

Loxicamente o asunto é unha brincadeira e como tal brincadeira de fin de ano debe ser entendida esta columna. Do mesmo xeito que unha ferramenta para brincar é (e polo tanto, unha boa ferramenta para mellorar, xogando, o uso cotiá da nosa lingua) o propio portal das palabras que a Real Academia Galega e a Fundación...

Estatísticas e experiencias empíricas

Que triste está a aldea, que triste e que sola! A terra sen frutos, a feira sen xente, sen brazos o campo, sen nenos a escola, sen sol o horizonte, sen flor a semente. A pedra e as nubes a sempre arrasando, agoiran un ano de fame sombría; sen pan os labregos, nin herba pro gando, que vai ser deles na crúa...

A cantora da saudade

Chégame, con cariñosa dedicatoria, a última e meritoria (escribo meritoria polo mérito que ten continuar sacando discos á rúa) oferta musical de María do Ceo. Loxicamente xa lle perdín a conta por máis que polas miñas estanterías anden repartidos tódolos CD que foi quen de editar dende aquela primeira entrega...

Sobre minicumios e cimeiras

Non chega aínda a un mes, concretamente o día 21 de novembro, o goberno español e o seu homónimo portugués mantiveron un encontro transversal que leva por nome "Cumio luso-español" ou "hispano-luso" -que tanto monta...- e que se desenvolveu, na súa edición número 30, na cidade de Valladolid. No caso das...

Non hai moito e non moi lonxe

Cando me dispuxen a recoller a entrada, as mulleres -probablemente nai e filla- de dúas parellas que se atopaban nos accesos á exposición, debatían entre elas se pagaría a pena mercalas ou non. Mentres a máis maior argumentaba a favor do non "porque dura mucho" (as previsións da visita anunciaban un percorrido...

Galego coma ti

Camiño de Madrid, salvando a vía pola estepa matinal e chaira zamorana, venme á idea aquel vello lema acuñado no ano 1981 polos publicistas que deseñaron a aterraxe de Fraga Iribarne en Galicia, logo de perder a esperanza de ser algún día presidente de España. Acéndenme a luz da memoria, unhas declaracións...

Kepa

As últimas noticias das que se fan eco os medios de comunicación vascos son tranquilizadoras, no sentido no que afirman -Deia, dixit- que "mejora lentamente de un ictus en Bélgica". Se vostede non é asiduo ás redes sociais -cousa puco común, xa, nos tempos que corren-, xa sexa por medio do ordenador persoal ou...

Un home sen pixama

Evidentemente, non era a primeira vez que vía a algún cando a noite comeza a acender as luces en calquera cidade, cando menos no mundo occidental onde os hai. Pero sempre os vin dende a rúa, coma quen olla un escaparate sen interese ningún de mercar, por simple exercicio costumista e consumista. Sen...

O número e a razón

Pasaba eu un día de hai xa ben tempo, por diante da subdelegación do Goberno e, xusto á porta do edificio, sentado nas escaleiras, atopábase un home entrado xa nunha idade serodia, cuberto cunha pancarta reivindicativa escrita a man sobre un cartón calquera, a xeito de anuncio humano, na que lle facía saber a toda...

1978

Miro para atrás e vexo algo así coma unha nebulosa a través do tempo. Son corenta anos de nada, case medio século. Quen mo diría! Se daquela me propuxeran ollar para o futuro, no tería telescopio suficiente para poder maxinar onde estaría eu coas miñas circunstancias. E, xa ve... Aquí, sentado, escribindo....

A reconquista e as barricadas

Non é que teña moito que ver a tan fermosa como diversa terra andaluza cos contidos que adoita soster esta columna, pero dado que hoxe é do que fala media España e a outra media España lle retruca, vaia pois unha pequena licencia de "foreign office", sen que serva de precedente. Como adoito facer cada vez que...

O AVE, o ouro e o carbón

Cando entrou na vella estación da Ponte a primeira locomotora que chegou a Ourense (... por onde ela pasa/ fecunda os terreos,/ espértanse os homes,/ frolecen os eidos...") e que con tan boa perspectiva histórica cantou o meu admirado Curros, tal e como ben se pode ver na magnífica ilustración que inmortalizou tan...

Gústache conducir?

Sempre me pareceu maxistral ese anuncio do brazo anónimo  en liberdade deixando abanear a súa man polo fluxo do aire en resistencia á tranquila velocidade dun vehículo case imperceptible para o espectador pero que semella levitar entre a paisaxe, gozando dende dentro do pracer que pode supoñer o feito cotián...

Dúas mazairas

Levan aí, a non máis dun cento de metros da miña casa, non sei canto tempo. Dez anos? Unha ducia de anos? Certamente non o sei. En todo caso o suficiente como para dar froito en abundancia, tal e como constatei esoutro día despois de dar o paseo vespertino co Quino -é o meu can-, porque logo do último temporal e do...