Goteu o cano de Buenafuente

Xa sei que o asunto de Ramiro Folla trae moito retranca nas redes sociais, pero a gota que colmou o vaso da miña paciencia foi un vídeo que tamén circula polas redes de Andreu Buenafuente. Este humorista a min gústame moito. Pero aquí goteou a máis non poder o cano da súa “boafonte”. Búrlase un pouco deste xornal...

Noite de inverno

Noite de inverno. Chove. Funga o aire. Os coches pasan sobre as rúas molladas. Molladas porque chove. E chove abondo. Leva case toda a noite chovendo. Ata creo que toda a tarde. Non o aseguro porque eu estiven toda a tarde lendo na cama, coa persiana baixada e a luz acendida. Lin o libro galego “A candidata”, do...

Desde o alto da Chaira

A ver se me dá tempo de contemplar a paisaxe. Por exemplo, desde o alto da Chaira. Podo ver o reflexo do sol sobre o río de Tioira xusto onde se cruza para o Río Vello. Podo intuír o escudo do Real Madrid que esculpiu nun penedo de Barricobos un paspán que non sabía que facer mentres as vacas andaban a velas vir,...

O día dos defuntos

Ó mellor é que a miña memoria non está para buscar recordos do pasado (e iso que son dos que sempre estou rememorando a infancia), pero eu non lembro nada nin do Halloween nin do Samaín. Ó mellor por outras zonas galegas si había esas celebracións. Pola contorna de Baños de Molgas, que eu saiba, nada de nada. Eu,...

É tarde

É tarde. Son as doce e media da noite. Patxi Andión canta “Rogelio”. Hai uns minutos acabou “Silverado”, a película que Lawrence Kasdan rodou en 1985, nos anos en que o Oeste estaba de capa caída, e que, por contagotas, asomaban pequenas xoias coma esta e “El jinete pálido”, de Clint Eastwood. Desde ese ano para...

A pomposidade dun soño

Pois si. Resulta que a pomposidade dun soño consiste en non crer o que soñaches. Ou crelo. Son tan complicados os soños! Poden ser coma bolboretas por entre as flores dunha lameira ou poden ser pesadelos por entre os toxos dun tormento. Non sei que che diga. Ás veces ata é mellor durmir cos ollos abertos ou navegar...

Actor de raza

As táboas teatrais son os cementos da interpretación. Frase fetiche de José ou Pepe Sancho, un actor que creceu, e moito, coa idade. Fálase (aínda que é unha noticia incerta) que a súa primeira actuación foi con tan só catro anos nunha película do ano 48 do director Viktor Tourjansky. É igual; é certo que empezou...

Pegarse como a la de un gato

Cando Landelina Corbacho Terra viu na distancia á súa amiga Macarena Beata Diosdado, marchou correndo cara a ela para preguntarlle por Narcisa, a filla do Sacho Redondo. “Hoxe non a vin nada, contestoulle Macarena; e mira que sempre a vexo con Zanín, que se lle pega como a la de gato”. De todos é sabido que Narcisa...

Bañista, metalúrxico, político e preso

De todos é sabido que no balneario de Baños de Molgas a maiores de curar os males, este, antigamente, acollía a membros de posicións altas, ben fosen políticas, sociais, culturais e demais. Por aí pasaron reis e ministros e duques e condes e médicos e filósofos. Por aí pasou tamén Justo Martínez Amutio, que a...

Nunha viñeta, todo un artigo

Empezo a ser un fanático das viñetas, dos ilustradores ou deseñadores ou humoristas ou debuxantes gráficos. Cunha simple frase ou con catro ou cinco palabras e un pequeno debuxo, deixan todo un relato, todo un artigo, incluso toda unha noticia. “ O español é un idioma vivo que segue creando palabras novas, pero en...

Obra maxestosa

Tres anos despois da súa obra mestra “Lawrence de Arabia”, o cineasta británico David Lean, levou á gran pantalla “Doctor Zhivago”, a obra do literario e poeta ruso de tendencias místicas, premio Nobel de Literatura, Boris Pasternak, sobre os contrastes vitais do médico e poeta, Zhivago, fronte ós horrores vividos...

Nunha viñeta, todo un artigo

Empezo a ser un fanático das viñetas, dos ilustradores ou deseñadores ou humoristas ou debuxantes gráficos. Cunha simple frase ou con catro ou cinco palabras e un pequeno debuxo, deixan todo un relato, todo un artigo, incluso toda unha noticia. “O español é un idioma vivo que segue creando palabras novas, pero en...

No mazadoiro do tempo

Estou listo para correr de aquí para alá e para contemplar o reflexo dunha sombra nas augas do río Arnoia. Estou listo para escoitar a Vangelis e para deixar que a vida pase correndiño por entre as carqueixas do mes de xaneiro. Despois, no momento da verdade, a vida non pasa tan ás presas. E non che queda outra que...

Sen categoría de civilizado

Non hai maneira! Por moito que escriba ou que denuncie, vexo que ninguén me fai caso. E iso que sei e que saben que teño máis razón que un Santo. Pero despois, á hora da verdade, a vida segue igual. Ós medios de comunicación pásalles o mesmo que o que lle acontece a calquera paisano: que van, que imos a prol do...

Na conciencia dun amigo

Quere abrigar os recordos na conciencia dun amigo, pero estes, saltan da fantasía á realidade e da veracidade ós soños. Sabe que é bo desafogar, pero tamén sabe que as penas saben nadar. É moi complicada a existencia dun verbo que che altera as entrañas. E aínda máis se queres que ese verbo quede encadrado na fina...

Volver sobre as pegadas da experiencia

Saín na procura dun silencio nostálxico ou morriñento e ós vinte metros xa me atopei cun ruído demasiado abouxado. Pensei que morría de desolación. Cando cheguei ó cruce onde os recordos non teñen memoria, non me quedou outra que coller polo atallo da resignación, do conformismo. O mundo, ás veces, dá tantas...

É certo que amansa as feras

Sentei ante o ordenador e axiña subín a música de Ennio Morricone para compartila no feisbuq. O tema era “Scherzo Un Po´ Triste”, que asoma na película “Incontro”. E dixen era porque, agora mesmo, xa están soando os The Corrs co seu tema “Forgiven Non Forgotten”. É que mentres abro ventás no ordenador a música...

Director de culto

Ó director ruso Alexéi Guerman tan só lle coñezo unha película, pero suficiente como para que mereza unhas liñas nesta columna cinematográfica. Lembro que vin “Control en los caminos” o 28 de novembro de 1987 na sala 2 dos cines Renoir de Madrid en versión orixinal subtitulada e que saíra do cine completamente...

Por discordancia

Isto non é vida, díxolle aquel ó outro. E aquel foi e suicidouse. Así, polas bravas. Tirouse da Ponte das Cepas ó río Arnoia. Cando recuperaron o corpo daquel, atoparon unha nota que dicía: “deixo este mundo por discordancia”. Nada máis. O asunto semella unha broma, pero non é tal. A mellor proba é que, o outro,...

Os latexos dun morto

Que difícil é escoitar os latexos do corazón dun morto. É como escoitar a Gioachino Rossini sen auriculares ou como buscar a Plutón a simple vista. É como intentar asimilar como Sergio Busquets non está na lista dos 30 nomeados ó Balón de Ouro. Por exemplo, sempre sentín debilidade por Ivan Rakitic, pero vendo a...