La Revista

Gourmet Víctor Manuel

La Revista

CON TEXTO

Gourmet Víctor Manuel

Un percorrido pola vida de Víctor Manuel ao redor dunha mesa ou fronte ao fogón da cociña. Ingrediente tras ingrediente, o cantautor vai  trenzando unha  ristra de recordos, anécdotas, emocións e sentimentos que compoñen un banquete de memoria.

“Gourmet”, si, aínda que ás veces teña un aquel de “gourmand”, ou sexa, de gargantúa, de comellón, de tragaldabas, de tripeiro, este cantautor de fondo, a quen non coñezo persoalmente mais con quen tanto teño desfrutado, sobre todo con aquela triloxía, “Solo pienso en ti” e todo  ao que chegara logo do caleixón de saída dunha canción política á que chegara desde o neocostumismo; “Paxarinos”, “La romería”  e demais. Antes, antes, “Lazos azules y rosas”, de cando en Ourense había un festival de canción (“del Miño”, chamábase).  E dígolle comellón a Víctor Manuel logo de ler fascinado, eu que non dou un carto de máis por comer, o seu libro “El gusto es mío”. Toda unha sorte de “grande bouffe”, do que deducimos doadamente de que se por algo se perde o de Mieres é por unha mesa ben servida. E chea de olores e sabores (agás o do tomate cru, que ten autovedado). E por aí, polas súas parcialidades e experiencias, por España, Franza, Italia, Inglaterra e diferentes países da América Latina, rola este libro vitalista. 

Cheo da vitalidade que se lle supón a quen non soamente segue nos escenarios senón que visita os restoráns dos lugares onde o leva a canción belixerante. E digo isto, tamén, porque, na temática de Víctor Manuel, é o amor o que prima, e amar -deixouno dito para sempre Octavio Paz- é combatir. E pois a vida deste cantautor comeza ser longa, e chamativa, aparecen neste libro cantantes (ou personalidades) con quen ten compartido mesa. 

Así Lucio Dalla, Pablo Milanés, Sabina, Miguel Rios, dunha banda, ou Lenin Moreno, Matilde Urrutia ou, lástima fora, a propia Ana Belén. Á parte a propia intrahistoria, familia incluida, do autor do libro, ata conformar un curioso conxunto que nos fala daquela xente propia, nunha Asturias da posguerra, cun avó fusilado, e outro, o mítico Vítor, a traballar arreo, cal o ferroviario, pai do Vitor Manuel, inmortalizado tamén nunha canción. Un libro, memorándum case, que se complementa con receitas para que ninguén se queixe. Eu, non, que pasei bos momentos a lelo. E nos que hai alusións a Galicia. Co Mercado de Abastos de Santiago en fermosa descripción. Por certo, o rei das camas, era Lorenzo Lamas, que non Fernando Rey, aínda que igual, tamén. ¿Quen sabe?