La Región

ENTREVISTA

"A banda é un segundo fogar para os Amigos dos Músicos"

Os Amigos dos Músicos ten unha cita na praza de San Martiño, no marco das festas de Ourense, ás 20,30 horas deste sábado

Daniel Alonso, Raúl Diz, Arcadio Nóvoa, Jaime Mateo, Álvaro A. Rivera y Druso Pedrouzo son Os Amigos dos Músicos.
Daniel Alonso, Raúl Diz, Arcadio Nóvoa, Jaime Mateo, Álvaro A. Rivera y Druso Pedrouzo son Os Amigos dos Músicos.
"A banda é un segundo fogar para os Amigos dos Músicos"

A banda ourensá Os Amigos dos Músicos (Jaime Mateo, Arcadio Nóvoa, Raúl Diz, Daniel Alonso, Druso Pedrouzo e Álvaro A. Rivera) presenta "Segundo Fogar". Dez cancións sobre as pequenas cousas, sobre o segundo lugar ao que volver e sobre a busca de novos referentes. Mención especial a "Bicarelo", a súa versión musicada dun poema de Uxío Novoneyra, unha proposta similar a que fixeran cun texto de Curros Enríquez. O seu pop-folk nutrido da música popular galega reaparece na cidade que uniu ao grupo, despois de tres anos sen tocar aquí. A cita será na praza de San Martiño, no marco das festas de Ourense, ás 20,30 horas deste sábado. Arcadio Nóvoa fala do disco no que "menos é máis". As letras seguen sendo o máis valioso dos Amigos.

Como inflúe o concepto da distancia neste novo álbum?

Á hora de preparar as cancións houbo que adaptarse para traballar individualmente e en grupo, non podemos estar xuntos todo o que nos gustaría. A nivel da composición, un bo número de cancións reflicten a idea de distancia, de deslocalización, de estar en novos espazos nos que hai que buscar novos referentes.

“As crónicas" é o primeiro adianto que ofreceron do disco. Por que esta viaxe?

É unha canción que resume o contido do disco, a nivel lírico conta unha viaxe de busca de sentido e de encontro de distintos personaxes. A nivel musical é unha canción na que están presentes elementos novos do disco: os saxos, os teclados e o feito de montar a canción dunha maneira o máis sinxella posible. Sen repetir arranxos. Son cancións un pouco máis lixeiras.

“Amor frugal" representa esa sinxeleza.

Si, é a canción máis radical. Moi curta, queríamos que fose desa maneira dende o principio, con tres partes moi independentes onde os instrumentos aparecen e desaparecen. Unha píldora moi pequena.

“Pavillón dos Remedios", como xurde?

É a canción máis vella do disco. Unha composición de Jaime Mateo que foi mutando moito. Desta vez atopamos o arranxo perfecto. A letra gústame moito, é das máis interesantes e bonitas de Os Amigos dos Músicos. Unha referencia a un lugar central na vida da nosa xeración en Ourense. Para nós significa toda esa zona arbolada, as pistas de baloncesto, a parte do río cos grafitis que despois se cubriron... E combínase coa capela de Os Remedios, que xoga un papel importante para xeracións anteriores. Buscamos darlle o sentido de crear comunidade, xuntarse ao redor dun espazo e facer cousas:unha romaria ou xogar ao baloncesto.

É a máis melancólica?

Pode ter un punto nostálxico pola referencia aos lugares. Pero a canción ten unha emoción positiva, dar sentido á colectividade.

Os amigos, as viaxes, os lugares... Cal é o segundo fogar de Os Amigos dos Músicos?

Un pouco todo. Da distancia, da deslocalización, veste obligado a fundar novos fogares. A banda é un segundo fogar para todos. Espacios que compartimos como o Torgal ou outros lugares aos que imos xuntos. A música, o feito de facer cancións... A banda é un lugar onde te sintes cómodo, querido e protexido.