A flor do toxo

Alguén quixo acusarme máis dunha vez de que son flor dun día. A min!, precisamente a min!, que son toxo de todo un inverno. Hai xente que non sabe distinguir unha fouce dun fouciño, nin as dereitas das esquerdas, nin unha frieira dunha penca, nin unha romana dunha pesa, nin unha presa dunha présa. Si, aínda alucino...

A esperanza do labrego

Estou coma se me pasara un tractor por encima. Aínda así quero correr polo espazo horario da unha da noite e choutar dunha idea a un pensamento, ou dunha filosofía a un proxecto. Estou baldado. Pero imaxino o ruído do mar e sinto que todo está por chegar. Que o astronauta que quero ser está tan en cirolas que só me...

Inversa teatro e a violencia machista

Só sei que nada sei. Iso é moi relativo. Ou non. Sei do maltrato, da violencia machista, pero quizais na realidade non saiba nada. Menos mal que o venres a compañía Inversa Teatro me amosou algo máis desde as táboas da Casa da Cultura de Barbadás. “Sofía e as Postsocráticas” é unha obra que che intenta abrir os...

Quero unha revolución!

Cando eu era pequeno desexaba que chegara a revolución. Agora que son maior desexo que chegue a revolución. Pero a revolución non chega nunca. Vimos baixo a bota opresora dun poder cobizoso e inicuo. Vivimos tiranizados e asoballados entre sorrisos falsos de algodón e leis que se cospen por bocas famentas de fame....

Botei de menos a Luis Tosar

Cando nomearon na gala dos Goya ó actor galego Luis Zahera recoñezo que berrei coma cando a Celta mete un deses goles tan necesitados. Luis Zahera hai moito tempo xa que se merece un premio dos grandes. Pero onte botei de menos a Luis Tosar. Porque onte, entre tanta representación galega como houbo este ano nos...

Entre os nichos da canción

Alguén me dixo unha vez que un verso que se alonga poida que non teña fin. Tamén é verdade que un verso longo pode ser un infortunio. Como un asubío dentro dunha igrexa ou por entre os nichos dun cemiterio. Non obstante, non habería mellor lugar para un concerto labial: todo sería silencio. E a música, calquera...

A ceguera dos merengues

Estou alucinado co asunto de Benzema. Faime graza que a xente empece a descubrir agora a Benzema. Ata os propios periodistas deportivos, que se entende que son uns profesionais, uns especialistas na materia deixen escapar agora ríos de tinta sobre o xogador francés. Cando desde o primeiro momento (si, desde que...

Sobre mortos, vivos e conxelados

Oín a noticia da estafa dos ataúdes pola radio. Lin a noticia nos xornais. E coincidiu que, polos telexornais, vin imaxes desa noticia que se deu en Valladolid. Estaba a miña muller comigo, e saíume da alma: “A min particularmente non me importa; por min como se me botades no medio de Sudalomba, alá no Medo, para...

Duelo a morte

Punto de cruz na tela dun descosido e piñeiro seco moi lonxe dun río. Ando de paseo por entre as toxeiras dunha poula perdida entre os parágrafos dunha novela. Sempre imaxinei unha historia de fantasmas ás doce do mediodía e sempre me vin sentado no mazadoiro da burga ás sete da tarde. Logo dun descanso fun cara á...

Desde un balcón

Collo unha cadeira do salón e pásoa ó balcón. Sento. Contemplo o luscofusco dun tempo que se vai. Tamén marchou a señardade para acocharse detrás dun outeiro, aínda que, ó mellor, igual era unha matogueira. A bocanoite xa non deixaba ver máis alá dun sentimento. Ó mellor era un pensamento. É igual. Sigo a...

O actor Cockney

Pode unha película ser ben mala que como actúe nela Michael Caine, xa é ten o seu incentivo. Porque Michael Caine é un dos actores máis grandes que houbo e que aínda hai na industria cinematográfica. Unha proba diso é que ten o récord, compartido co estadounidense Jack Nicholson, de ser os únicos actores nomeados...

Odio as comparacions!

Somos moi amigos de facer comparacións. Odio as comparacións! Incluso as odiaba cando as dicía miña nai. Esta sempre me andaba coa ladaíña de... mira como o teu amigo fai isto ou aquilo. Vale, moi ben; pero eu fago outras cousas que non fai o meu amigo. Ás veces, de mala maneira, lle contestaba que o meu amigo...

O tiburón vermello de Paco

Lembro que o libro “Cinco horas con Mario”, de Miguel Delibes, me impresionara tanto que sabía ó momento que, durante un tempo, escribiría desa maneira. E durante un tempo, polos anos oitenta, escribín relatos a base de monólogos. A compañía Silvardeiras Teatro (que se non erro é de Allariz) representou hai uns...

Circo sobre as desgrazas alleas

Vivimos nun país no que rexoubamos coas desgrazas alleas. E damos o espectáculo aínda que sexa á conta dun neno, dun pobre cativo que tivo a mala sorte de caber por onde non colle un mosquito. Ás veces a vida dá paus con varas de goma. E coincidencias da vida; o sábado vin un cacho deses famosos documentais da...

Madeira e papel

Estaba vendo un programa na televisión e como acabou, apaguei o aparato. Marchei á biblioteca. Fun andando. Puiden coller o helicóptero, pero por medio quilómetro non merecía a pena. Fun andando. Pola beirarrúa. Pola beirarrúa dereita. Desde a beirarrúa esquerda unha muller miroume de mala maneira. Díxenlle ola coa...

Beleza máxica

A complicada intriga de “Sorrisos dunha noite de verán” (1955), a complexidade de relacións entre os diversos personaxes, fan do filme unha especie de sensacións no que continuamente se xustapoñen diferentes actitudes e puntos de vista respecto ó amor. Quizais a palabra clave do filme sexa equilibrio. Equilibrio...

Tiempo de espera

Tempo de espera. Nunha noite de lúa chea. No recanto dunha habitación calquera. Tempo de espera no que o silencio non fai ruído e no que a escuridade é un sentimento ermo. Aínda que de cando en vez asoma John Coltrane e xa case todo cambia: un soño que busca o que non consegues atopar, unha esperanza que vai e vén...

Un de ... cincocentos

Polo mes de xullo de 1926, Ourense contaba cuns 700 vehículos matriculados, coche arriba coche abaixo. Toda a provincia de Ourense. Non sei cantos lle corresponderían á propia cidade. Pero por moitos que fosen, naquel ano, non creo que os accidentes fosen moi abundantes. Non obstante, habíaos. Un deles acontecen na...

Aínda hai tempo

Entre o Mohamed e o Cardoso están fundindo ó Celtiña. E co cadro de xogadores tan bonito que ten. Xa sei que é unha barbaridade, señor Mouriño, que na mesma temporada haxa tres adestradores, pero eu ficharía a outro. Aínda hai tempo para salvar a hecatombe. Como non fiche a un terceiro, xa empezo a ver ó Celta na...

Personaxes para tremer

Sempre presumín un pouco de ser optimista; en cuestións políticas, por exemplo, e incluso de calquera índole. Tamén sempre fun moi confiado. Principalmente sobre os medios de comunicación, porque son polos que nos decatamos de todo o que hai, de todo o que asoma nesta nosa sociedade. Poño de exemplo o da chegada á...