Opinión

Rarezas

Todos os santos días igual. Carreiras, berros, tacóns. Os veciños de arriba non me deixan vivir. Sempre se lles está caendo algo. Vasos, pratos, discos, mando a distancia, bolígrafos, moedas. Non sei ben cantos son. A veces parécenme dous. Home e muller. Outros días penso que tres, porque se lles engade un fillo. Poucas veces, pero algunhas, calculo que viven os pais, os avós, os tíos, os fillos, os toxicómanos do barrio. Gústame o silencio. Ler poesía. Escoitar música clásica. Xogar ao xadrez. Durmir a sesta. Pero é imposible. Arriba hai barullo a todas horas. Escoitan música a todo volume. Comunícanse a berros. Discuten. Pelexan. Xogan ao balón. Xogan a indios e vaqueiros. Xogan ás canecas. Ata iso. Ás canecas! Eu pensaba que xa non existían as canecas. Existen. Non entendo como se pode xogar con elas nun apartamento. Porque onde está a poza? No piso de madeira? Non ten ningún sentido, pero xa non me estraña nada. Fai tempo que deixei de crer nas posibilidades de que as cousas sucedan ou non sucedan. Ocorren e punto. Nada modifica que escoito rodar obxectos esféricos polo solo.


As canecas, ou non canecas, representan só unha parte do problema. Bailan flamenco ao anoitecer. Cantan a Camela. Dan palmas. Fan o amor na metade da madrugada, e o golpe reiterado do cabezal da cama na parede primeiro desespérame. Por non falar dos berros. El e ela xemen como se lles estiveran extirpando un órgano vital sen anestesia. Todos facemos o amor e todos xememos, eu o primeiro, pero non dese modo. Os días que creo que en lugar de ser dous son tres, o rapaz é pequeno e non para de chorar. Chora por todo. Chora de frío, chora de fame, chora porque se sinte ignorado nunha casa na que, cando en lugar de tres son setenta, ninguén lle fai caso. Pero hoxe farteime. Dixen basta. Ata aquí chegamos. Acabouse. Subín ao piso de arriba. Chamei á porta co puño. Abriu unha muller de oitenta e nove anos. Expuxen as miñas protestas. Isto. Aquilo. O outro. Todo. Ela estrañouse porque leva 40 anos vivindo soa, e nin ten radio, nin fillos, nin zapatos de tacón, nin netos, nin canecas, nin apetito sexual. Nada. Eu tamén quedei estrañado.

Te puede interesar