Kepa

As últimas noticias das que se fan eco os medios de comunicación vascos son tranquilizadoras, no sentido no que afirman -Deia, dixit- que "mejora lentamente de un ictus en Bélgica". Se vostede non é asiduo ás redes sociais -cousa puco común, xa, nos tempos que corren-, xa sexa por medio do ordenador persoal ou...

Un home sen pixama

Evidentemente, non era a primeira vez que vía a algún cando a noite comeza a acender as luces en calquera cidade, cando menos no mundo occidental onde os hai. Pero sempre os vin dende a rúa, coma quen olla un escaparate sen interese ningún de mercar, por simple exercicio costumista e consumista. Sen...

O número e a razón

Pasaba eu un día de hai xa ben tempo, por diante da subdelegación do Goberno e, xusto á porta do edificio, sentado nas escaleiras, atopábase un home entrado xa nunha idade serodia, cuberto cunha pancarta reivindicativa escrita a man sobre un cartón calquera, a xeito de anuncio humano, na que lle facía saber a toda...

1978

Miro para atrás e vexo algo así coma unha nebulosa a través do tempo. Son corenta anos de nada, case medio século. Quen mo diría! Se daquela me propuxeran ollar para o futuro, no tería telescopio suficiente para poder maxinar onde estaría eu coas miñas circunstancias. E, xa ve... Aquí, sentado, escribindo....

A reconquista e as barricadas

Non é que teña moito que ver a tan fermosa como diversa terra andaluza cos contidos que adoita soster esta columna, pero dado que hoxe é do que fala media España e a outra media España lle retruca, vaia pois unha pequena licencia de "foreign office", sen que serva de precedente. Como adoito facer cada vez que...

O AVE, o ouro e o carbón

Cando entrou na vella estación da Ponte a primeira locomotora que chegou a Ourense (... por onde ela pasa/ fecunda os terreos,/ espértanse os homes,/ frolecen os eidos...") e que con tan boa perspectiva histórica cantou o meu admirado Curros, tal e como ben se pode ver na magnífica ilustración que inmortalizou tan...

Gústache conducir?

Sempre me pareceu maxistral ese anuncio do brazo anónimo  en liberdade deixando abanear a súa man polo fluxo do aire en resistencia á tranquila velocidade dun vehículo case imperceptible para o espectador pero que semella levitar entre a paisaxe, gozando dende dentro do pracer que pode supoñer o feito cotián...

Dúas mazairas

Levan aí, a non máis dun cento de metros da miña casa, non sei canto tempo. Dez anos? Unha ducia de anos? Certamente non o sei. En todo caso o suficiente como para dar froito en abundancia, tal e como constatei esoutro día despois de dar o paseo vespertino co Quino -é o meu can-, porque logo do último temporal e do...

A que sabe unha foto e branco e negro?

Se lle pregunto, seguro que me responde de forma afirmativa. A que, cando pensa nalgún suceso ou algún acontecemento que tivo lugar alá polos comezos -ou mesmo no primeiro terzo- do século XX, se lle ven á idea unha sociedade que camiña polas rúas de forma acelerada e na que as cousas, os edificios e as roupas das...

O esputo

Tiven quie miralo dúas ou tres veces, coa lóxica carencia de definición que as imaxes en movemento ofrecen pola rede. Tíveno que mirar con tino, porque por máis que se sei que vivimos nunha sociedade no que a bolsa de valor do respecto polos semellantes está infimamente cotizada, nunca crin que a política...

Un abrazo de 83 años

Corría a primavera de 1935. Manuel e a súa dona, Mercedes, acababan de apadriñar a unha sobriña do seu irmán Enrique, na parroquial de  Santiago de Amoroce. Puxéronlle de nome María. Era primavera alta e aínda que descoñezo os motivos concretos da viaxe e os detalles propios da travesía, o que si sei...

Un tenista

Se non me falla a memoria -e penso que non- souben del, alá polo ano 2011, cando a final da Copa Davis enfrontou ó equipo arxentino con el como capitán e ó equipo español, con Rafa Nadal como estrela. Algún medio de comunicación -isto si que non o lembro- sinalou a súa dobre condición hispano-arxentina, mellor...

A cama de Castelao

Xa teño feito noutras ocasións, nesta mesma columna, a miña condición de descreído inconoclasta que fai que relativice moito os símbolos -os iconos- que nos representan colectivamente en moitos ámbitos vitais, dende unha bandeira ata o mesmísimo rosario papal deses que venden coma rosquillas nas tendas de souvenirs...

Unha parella de baile

Cando souben da viaxe a Buenos Aires, alén daquelas sensacións incontrolables que un non é quen de dar previsto ata que non se enfronta directamente con elas -fundamentalmente aquelas que teñen que ver co contacto humano- fixen tres propósitos relativamente sinxelos de conseguir. O primeiro, o de comprobar,...

... e por qué non?

Logo de ter visto, lido e escoitado ó longo dos últimos anos unha manchea de veleidades populistas chegadas fundamentalmente das distintas cabezas pensantes da cúpula patriótica -é unha palabra que lles gusta- de Podemos, nantronte pola noite lin unha proposta que non me deixou indiferente, pero neste caso dende...

Sinalizar que?

Reparei hoxe -onte, para vostede- nunha fotografía reproducida neste mesmo xornal na que se informaba da recente instalación dunha nova sinalización (sinalética, chámanlle os puristas da xestión turística postmoderna) nun lugar que agora non lembro e que non trato de lembrar porque resulta inocuo para soster o...

Benquerido “Pi”

Lémbroo coma se fose hoxe mesmo. Xa choveu. Vaia se choveu! Eu vivía daquela nun piso da avenida López Blanco da miña vila, agora rebautizada con outro Blanco, pero de nome Miguel Ángel, a quen Ourense -aproveito para dicir de paso- non ten aínda no estado de presencia social que ben merece. Ti tiñas xa,...

O Marisquiño e as súas consecuencias

Ven a conto, o relato que lle vou desenlear, ó fío dos desencontros que están tendo lugar no Parlamento Galego, por mor desa comisión de investigación sobre o suceso que tivo lugar no verán vigués e que provocou a caída inesperada ó mar dunha morea da mocidade asistente a un dos espectáculos do coñecido festival do...

Once?

Leo no xornal de hoxe -onte, para vostede- que once alcaldes "urxen a mellora do vial fronteirizo polo Xurés". Once? Pregunteime de contado, con énfase de pregunta retórica. Deberían ser os 92 -contestei, arroutado-, ós que habería que lles sumar os recíprocos de Tras-Os-Montes e do Alto Minho que fan...

Tapando baches

Denantes de devalar pola pendente pola que hoxe quero esvarar, permítame -benquerido lector- poñer os bois por diante do carro e non ó revés, e trasladar publicamente o que xa fixen en privado, é dicir, darlle os meus máis sinceros parabéns ó bo e vello amigo e compañeiro nestas páxinas, Afonso Vázquez Monxardín,...