La Revista

Brétemas: A moda é personalidade

La Revista

Lo veo...

Brétemas: A moda é personalidade

Rosiña é a responsable de brétemas, un estudo de deseño gráfico emprazado en ribadavia que elabora camisetas nas que a filosofía popular galega é a gran protagonista

Como naceu a marca? 

Unha das ideas que eu tiña na cabeza era ter unha tenda en Ribadavia, en pleno corazón do Ribeiro, con cousas de pequenos artesáns galegos e tamén viños do Ribeiro seleccionados, e ademais, facer postais, camisetas e sacas de tea máis orientadas ao turismo, xa que vía que aquí non había nada. Eu cando viaxo ou vou a Portugal, gústame traer camisetas de souvenir bonitas, que se poñan pola rúa. Cando me despediron da empresa textil na que traballaba como deseñadora gráfica e fotógrafa, vin a oportunidade e montei Brétemas. Compaxinando a tenda co meu traballo como fotógrafa e deseñadora, e cada vez máis orientando a marca cara deseños propios de prendas e sacas de tea. Ata que, por motivos laborais e de incompatibilidade de horarios, tiven que pechar a tenda física e abrir a venta online.

Cal é a túa filosofía como marca respecto á moda? 

A moda debe ser atemporal, de cercanía, ética e duradeira con produtos de calidade. A mín persoalmente, se unha camiseta me gusta, úsoa ata que se gaste e rompa. As camisetas das grandes cadeas só che duran unha tempada. Eu aínda conservo prendas de hai 20 anos, que non poño porque non me sirven.

Empregas a cultura galega como base de moitos dos vosos deseños. como é o proceso de creación de cada un deles? 

Brétemas naceu en galego, foi pensada e imaxinada en galego. É a miña lingua, na que me expreso e me comunico. E co galego chegamos a moitísima xente e tamén ás persoas morriñentas, esas que emigraron do noso país. Brétemas só existe en galego. O proceso creativo xorde das nosas expresións habituais, da nosa linguaxe tan rica. A marca reflexa moito como eu son e alégrame ver que moita xente pensa coma min. A inspiración xorde do cotián. Dende un cabreo porque volvo ver na tele outro asasinato machista e penso: “Estou ata a cona, hai que deter esto xa”, acéndese a “bombilla” e pregúntolle a unhas amigas que opinan. Dinme que para adiante, que elas as comprarían. 

Os teus deseños remiten tamén a unha forma de entender a vida. quen son os teus clientes?

Sobre todo clientas. Ainda que hai moitas cousas unisex, eu penso que os homes, a maioría, non sería capaz de levar unha camiseta que poña “miña flor de toxo”. A maioría das rapazas clientas son de Galiza, galegofalantes e que compran as prendas para elas, porque se senten moi identificadas coa mensaxe que levan, tanto sexa un suadoiro de “riquiña” como outro de “viva e ceibe”.

As redes sociais, en que medida te teñen acompañado no proceso empresarial? 

Foi o gran escaparate. Ao estar nunha vila pequena, a clientela local é moi escasa, e ao contrario do que eu pensaba, o turismo non consume case nada, non gasta. Eu xa tiña experiencia levando redes sociais de outros proxectos, e dende o primeiro día tiven facebook e instagram. O twitter veu despois, pero como non se pode atender a todo ben, decidín deixalo. Deste xeito, había días que á tenda chegaba xente de Vigo, Ourense, Verín... porque seguían a Brétemas nas redes. E tamén a xente “emigrada”, no verán ou Nadal sempre viñan ou facían pedido. En instagram somos máis de 4.000, en facebook somos menos da metade. Instagram agora é a rede social “escaparate”. Cada día hai moitas consultas por privado sobre produtos e cómo comprar, e foi a gran lanzadeira para o éxito da marca.

Volvendo á moda, que papel xogan hoxe marcas con tanta personalidade como a túa fronte ós grandes imperios da moda? 

Pois iso mesmo: a personalidade. Hai moitas marcas galegas que eu tamén consumo que lanzan mensaxes nas súas prendas coas que nos identificamos moitísimo. Nos grandes imperios da moda podemos mercar uns vaqueiros, pero a camiseta que levemos coa mensaxe en galego, vainos diferenciar do resto. 

Dende a túa posición, como ves o panorama actual da industria? 

Agora é máis doado atopar este tipo de cousiñas, xa que hai moitas pequenas deseñadoras, que optan por facer este tipo de prendas. Por suposto, sobrevivir só con isto non é doado nin posible, eu adícome a outras cousas tamén, son autónoma. Ao final teño pouco tempo libre, pero disfruto co que fago e a alegría é inmensa cando a xente che dí que viu a túa saca de “Estou ata a cona” a moita xente, e que son un éxito. A “fast fashion” nunca vai deixar de existir, iso está claro, pero eu penso que cada vez máis se valora o noso pequeno traballo. Deseños persoais con prendas de calidade. Eu agora traballo case todo en algodón orgánico, o que fai que estas prendas teñan durabilidade. O serigrafiado tamén se fai a nivel local, nun pequeno taller no Ribeiro.

Por onde dirías que pasa o seu futuro? 

Hai que irse renovando, porque as cousas de sempre acaban aburrindo, entón seguirei dándolle á cabeza para sacar á venda máis prendas que nos identifiquen. Persoalmente a min gústame moito comprar en tendas físicas, pero a venda online tamén é o presente e o futuro das pequenas marcas que non podemos permitirnos ter un local propio.

Más en La Revista

La Revista

“Aves de presa”

La presencia de Margot Robbie es lo único relevante de una cinta que se obceca en un mensaje de empoderamiento femenino que no aporta nada al…