Opinión

Catherine Deneuve

Opinión

Catherine Deneuve

Sempre sentín unha atracción, non diría que fatal, nin moito menos, pero que debo confesar forte atracción, pola beleza fría de Catherine Deneuve. 

Unha vez que, grazas ó chorado Feliciano Fidalgo, compartín mesa con Marcello Mastronianni e Simonne Signoret no "Le Lipp" parisino, un restaurante emblemático, unha brasserie na que servían un cocido que, non é por nada, pero moito lle tiña que envexar á maioría dos que se fan por eiquí; esa vez, admirando como admiraba á actriz nacida alemá, pero francesa, moito lamentei que non se tratara da francesa-francesa, francesa e fría, que citei hai nada, tan loira ela, tan fermosa e fría.

Entre tal circunstancia -xa saben un é un e maila que ten, falo da circunstancia- pois entre ela e o meu mal francés de sempre comín e calei, sorrín e calei, volvín sorrir cada vez que me parecía que debía facelo e agora entenderan porque non disfrutei moito do cocido... nin da conversa na que Feliciano levaba a voz cantante e as risas compracidas dos outros dous comensais. O que tería eu dado por poder mirar ata fartar a Catherine Deneuve.

Tal admiración conduciume, hai uns días, a ver na pantalla do televisor "La derniere folie de Claire Darling" que, se prefiren que a anose, que a escriba na nosa fala, tería que dicirlle "A derradeira tolería de Claire Darling". A película está interpretada por ela e máis por Chiara Mastronianni que, ou moito me equivoco, ou é filla de Catherine e de Marcello e, daquela da que lles falo debería ser de obra de oito ou dez anos, pois tantos fai que tivo lugar aquel encontro, tantos que se foron a Signoret, o Mastronianni e o meu admirado e benquerido Feliciano.

Coa película pasóume o mesmo que co cocido de Lipp: un fracaso. A Deneuve debeu morrer ó pouco tempo de rodala e a súa filla tampouco non interpretou un gran papel por moito que o fixera millor do que o fixo a súa nai. Quero pensar que o ictus que levou a esta xa debía estar traballando no pra min deteriorado organismo de actriz tan admirada.

Vendo esa derradeira tolería interpretativa, na que a Deneuve o que millor fai e fumar continua e continuadamente, véuseme á cabeza a conveniencia -case que sempre contraria á necesidade- de que os artistas, chegado un tempo, un tempo moito máis ca unha idade, pensen seriamente en facer mutis polo foro. Imbuída no seu papel de Claire Darling a actriz, convencida de que ha morrer esa mesma noite, decide malvender mobles e pertenzas que definen a súa vida de luxo e antollos, de caprichos satisfeitos e de amores sen chegar a término. Un coñazo. Aburrido decidín poñerme a ler mirando de reollo de vez en cando prá pantalla do televisor así que non podo contarlles como rematou a cousa. Só lles direi que o resplandor dunhas labaradas interromperon a miña lectura e que todo debeu quedar consumido. Tamén e pese a todo eu papei ata o último garavanzo do cocido de Le Lipp, outro fracaso ó que sumarlle esta despedida de actriz por min tan soñada.