Un balcón de cegoñas nace no corazón de Pobra de Trives

PRAZA DA IGREXA

Na Pobra de Trives hai que mirar cara arriba. Na praza da igrexa, entre torres e campás, as cegoñas teceron unha pequena cidade no aire, onde a vida medra cada primavera.

As catro esquinas do campanario vixiadas polas cegoñas. | R. M.

Hai lugares que gardan segredos no alto, onde poucas veces miramos. En Trives, abonda con erguer a vista na praza da igrexa para descubrir un deses espectáculos que non precisan escenario: o das cegoñas facendo da pedra o seu fogar.

Se en 2024 chamaba a atención a teimosía dunha parella que, pau a pau, conseguiu levantar o seu niño na contorna da cruz de Santa Leonor, dous anos despois a historia medrou. E fíxoo cara arriba. Hoxe, a torre do campanario da igrexa do Santo Cristo aparece “decorada” con nada menos que catro niños activos, aos que se suma outro na torre do reloxo, a escasos metros. E moi preto, tamén, seguen presentes o de Santa Leonor e o dos árbores da finca da Marquesa, completando unha pequena constelación de fogares no corazón da vila.

Santa Leonor tamén é fogar destas aves. | R. M.

O máis sorprendente non é só o número, senón a vida que bulle neles. Estes días, quen pase pola praza poderá ver como os pitos asoman as súas cabezas, curiosos, mentres os adultos entran e saen co voo pausado que os caracteriza. O son do crotoreo —ese bater de peteiros que marca o ritmo das cegoñas— volve formar parte da paisaxe sonora de Trives.

A presenza destas aves aumenta en Trives mentres noutras zonas se mantén estable, segundo datos do colectivo Amigas das Cegoñas

Que ten este lugar para atraelas? A resposta non é única, pero apunta clara. Nancy Blanco, da asociación Amigas das Cegoñas, explica que “este año en nuestro censo no notamos crecimiento en las zonas que controlamos, pero tampoco descenso, lo que indica que la gripe aviar no ha influido”. Porén, engade, “la mayor sorpresa es ver que en Trives sí sigue creciendo”, algo que relaciona coa abundancia de alimento: “Está claro que en la zona tienen mucho donde comer”.

O caso de Trives resulta chamativo. Mentres noutras áreas as cifras se manteñen estables, aquí as cegoñas seguen sumando fogares, escollendo torres, árbores e recunchos elevados para asentarse. Unha convivencia, ás veces non silenciosa, pero constante coa veciñanza, que xa forma parte do día a día.

Así, entre pedra, historia e natureza, a praza convértese nun pequeno miradoiro privilexiado. Un lugar para deter o paso, mirar cara arriba e deixarse sorprender. Porque ás veces, o máis fermoso non está ao lonxe, senón xusto enriba das nosas cabezas.

Contenido patrocinado