Obituario | Florencio de Arboiro, o escultor amante da etnografía

Florencio de Arboiro, que naceu como Florencio Martínez Vázquez e tomou o seu nome artístico da súa querida vila natal de Arboiro (San Xoan de Río), faleceu onte sen ver cumprido o seu soño de reunir no seu propio espazo a súa gran colección de rodas para afiar.

Coñecido escultor e o maior coleccionista de rodas de afiar do mundo, adicou a súa vida a preservar e honrar a tradición dos afiadores, enseña de Ourense e dos ourensáns.

Desde moi novo, amosou paixón pola arte e a historia. A súa vocación comezou no taller do seu avó materno, Nicanor de Arboiro, un excelente tallista e restaurador. Entre ferramentas e madeira, descubriu o seu amor pola escultura e pola preservación dos obxectos antigos. A súa formación foi en gran parte autodidacta, o que lle permitiu desenvolver un estilo único e persoal.

Florencio foi un home de múltiples talentos. Ademais de ser un escultor recoñecido, dedicou gran parte da súa vida a coleccionar rodas de afiar, chegando a reunir máis de douscentos exemplares de diferentes épocas e estilos. Estas rodas, que atopou en aldeas e vilas de toda a provincia, foron restauradas e clasificadas con meticulosa precisión. O seu soño era crear un museo etnográfico dedicado a estas ferramentas, para que as futuras xeracións puidesen coñecer e valorar a importancia dos afiadores na historia galega.

A súa obra escultórica tamén reflicte a conexión coa tradición e a cultura popular. O artista plasmou en bronce moitos dos motivos máis representativos das mitoloxías e supersticións galegas, como as meigas, as bruxas, os trasnos e os demos. As súas esculturas, cheas de vida e detalle, son un testemuño da súa habilidade e do seu profundo coñecemento das lendas e crenzas da súa terra.

Florencio de Arboiro foi un home comprometido coa súa comunidade. Participou activamente en numerosas iniciativas culturais e educativas, sempre disposto a compartir o seu coñecemento e a súa paixón pola historia e a arte. A súa casa en Arboiro converteuse nun punto de encontro para artistas, historiadores e curiosos, que atopaban no escultor un guía sempre xeneroso e entusiasta.