Antón Coucheiro: “A improvisación serve para comunicarse e aprender a escoitar”

O programa do Festival do Teatro Galego do Carballiño, que se desenvolverá a nivel de representacións na segunda semana do vindeiro mes de setembro, tamén contempla obradoiros adicados á formación das actrices e actores, aínda que tamén están abertos para o público en xeral. Nesta ocasión, o actor Antón Coucheiro está a impartir un cursiño sobre técnicas de improvisación no Auditorio municipal.

Cál é o contido deste obradoiro?

Trátase de 12 horas de cursiño, distribuídas entre hoxe (por onte, venres) e mañá, no que os asistentes (12 en total) adquiren coñecementos sobre unha disciplina artística que hai que adestrar para espectáculos de improvisación, nos que a obra créase e represéntase no mesmo intre diante do público, pero para elo precísase unha preparación previa.

Esta técnica tamén é aproveitable para a vida diaria?

Por suposto. Serve para facilitar a comunicación, falar en público e, sobre todo, saber escoitar e non estar metido nun mesmo. Moitas persoas que acuden aos cursiños non teñen experiencia previa na interpretación, pero con posterioridade nótase que son máis flexibles e adáptanse mellor ás técnicas de improvisación cá os actores ou actrices, que veñen xa cunhas pautas aprendidas.

É a improvisación un xénero moi utilizado no teatro galego?

En Galicia, nos últimos dous anos, cada vez hai máis compañías que introducen esta técnica nos seus espectáculos e por elo hai moita máis demanda deste tipo de obradoiros. Sobre todo, porque permite interactuar co público e implicalo nun exercicio no que cada espectador poida representar o seu propio papel. A improvisación tamén facilita que un grupo de artistas, aínda que sexan de diferentes países, fagan un espectáculo no mesmo momento e sen textos previos.

Cómo ve o actual panorama teatral?

O teatro galego vive nun estado de crise permanente, porque sempre foi o parente pobre fronte a outras disciplinas coma o cinema ou a televisión nas que se volcan a maioría das axudas económicas. Agora, xa sobrepasada a pandemia, que foi unha época de debacle total a nivel de representacións teatrais, estáse a ver certa saída. Cecais coa improvisación é máis doado, porque traballas cos mimbres que tes e non precisas máis complementos.

Hai poucos espectadores ao teatro?

Mentres haxa artistas enrriba dun escenario e público abaixo, aínda hai esperanza, hai teatro. Pola miña experiencia, podo asegurar que os espectáculos que utilizan técnicas de improvisación enganchan moito máis á xente xoven, e iste é un elemento a ter en conta para a incorporación de novos espectadores e a súa fidelización ao teatro cando sexan adultos.

Ten algún proxecto cara o futuro?

Recentemente, estiven na República Dominicana participando no festival “Espontáneo”, que está adicado precisamente á improvisación. No mes de novembro marcharei para Colombia. Na súa capital, en Bogotá, vou impartir clases de “clown”, que é unha disciplina que alí está moi arraigada, a diferencia da improvisación, que aínda teñen pouco desenvolvida.