Ledicia Sola: “Proxectos culturais hai, pero costa moito poñelos en marcha"

A "nova normalidade" chega en forma de actuación para Ledicia Sola (Ourense, 1978). A primeira tras o confinamento. E na súa cidade. Ganas e nervios mézclanse a partes iguais antes de representar o seu monólogo "Divina" no centro comercial Ponte Vella, mañá as 21,00 horas. Un texto propio, con moito de autobiográfico e que non se centra na pandemia, aínda que tampouco a evita.

Isto é practicamente un reinicio. Unha volta a empezar.

Completamente. E un mundo novo, un escenario diferente. No meu caso é a primeira actuación despois do confinamento e hai que recolocar todo. Será unha experiencia persoal, gardar as distancias, a utilización de mascarilla... pero hai ganas, miñas e do público. Nervos e gañas a partes iguais.

Nota esas bolboretas previas a pisar o escenario?

Estou moi nerviosa. É que vai ser raro, nunca fixen unha actuación así. E tocóume en Ourense, na miña cidade, e se nota máis. O que quero é pasar un bo rato coa xente, que me coñezcan a un nivel máis persoal e que todos esquezamos as penas.

Que se atopará o público con “Divina"?

Sempre hai unha parte que é de improvisación. O texto o levo tempo facendo pero en cada actuación modifícanse cousas. É un formato moi vivo. Non vou a falar da pandemia, pero non a podo obviar. O público non verá a Ledicia actriz, verá un aspecto máis persoal. Con anécdotas reais e a miña maneira de pensar e ver o mundo. E senón fago gracia, polo menos pasamos un bo rato. É un intercambio.

Como está a saír a cultura de esta situación? Aparecen proxectos novos?

Pouco a pouco, vai moi lento. Proxectos hai moitos pero custa arrancalos. As medidas condicionan moito a forma de traballar. Estamos a ver todos a forma de poder facelo da mellor maneira posible. Pero notas na sociedade que hai ganas de ficción e de espectáculos en directo. Eu son optimista porque a cultura existiu sempre, a pesar das diferentes crisis. Sempre está en crisis. Pero aguantamos.