Obituario | Celso Enríquez Sanmamede, cirurxián do CHUO

Cando na tarde de hoxe disfrutaba dun tempo de descanso propiciado polas bondades deste días de outono, o tempo tornouse de tristura ao coñecer a dura nova do pasamento do meu amigo Celso Enríquez Sanmamede, cirurxián que foi do Hospital Provincial de Ourense, e posteriormente no CHUO.

Independentemente da súa indiscutible valía profesional, pola súa pulcritude e precisión milimétricas co bisturí, vaise un home de grandes e demostrados valores. Entre outros, quedará para sempre a pegada da súa bondade, da súa xenerosidade e lealdade ao longo de todo o tempo que exerceu baixo a supervisión do seu exxefe e exconselleiro de Sanidade Manuel Montero.

Esta lealdade foi sempre admirable, tanto no profesional como no humano nos momentos de máxima necesidade. Foi Celso o que enarbolou a bandeira de que non se podía deixar só ao “xefe” e prestoulle a máxima axuda e colaboración, secundado por todo o Servizo, cando chegaron os momentos difíciles para o doctor Montero. Eu fun testigo desa entregada xenerosidade ao longo da miña etapa como xerente do Hospital de Ourense.

Falo aquí dos seus valores porque tiven a oportunidade e a sorte de falar con él a cotío dos aspectos profundos da vida e mesmo das súas complicacións.

Das últimas veces que estiven con él compartindo un café, cando xa coñecía o proceso da súa enfermidade, coincidía que eu ía ser o encargado de exercer como delegado rexio na Ofrenda Nacional ao Apóstolo. Daquela, preguntoume si eu era crente. “Afortunadamente, sí”, dixen. E nesas contestoume: “Si podes reza por min”. Así foi, nesa Ofrenda, no tempo da espera para pedir a intercesión de Santiago Apóstolo por tódolos galegos e galegas, pedín por él porque ninguén coma o meu amigo o merecía máis.

Na súa filosofía de vida sempre estivo axudar aos demais practicando a cirurxía en Ourense e erixíndose como o gran defensor que foi da asistencia sanitaria pública que exerceu ao longo de corenta anos, sempre desde a óptica de atender os problemas para atopar solucións.

Sabía consolar e tamén explicar moi ben aos seus pacientes os seus procesos, en positivo pero sin fuxir da realidade. Así se gañou o afecto de todos os que pasaron pola súa consulta.

Xunto a él sempre estivo a súa muller, María José, formando unha parella sempre comprometida cos valores humanos. Xefa de Servizo na UCI, traballou para avanzar na humanización do seu servizo e conseguíuno.

Vaia para María José e os seus familiares e amigos o meu grande afecto nesta sentida perda que a todos nos deixa un profundo baleiro no corazón.