Obituario | Pepe Paz, un namorado de Ourense a pesar de todo

Cando a miña voz cale coa morte, o meu corazón seguirache falando.

(Rabindranath Tagore)

O que viu nunha sala de cine miles de veces fíxose tristemente realidade nel. Chegou o ‘The End’ e a escuridade. Acabou a película dunha vida coa morte do protagonista. Unha morte inesperada, como todas. Fóisenos o noso José Paz Rodríguez, Pepe Paz para as amizades.

Dicir quen é Pepe é fácil: un home namorado da Educación, da India, das ‘crianças’, do cine, de Portugal, de Tagore, de Ourense e da Corna natal.

Coñecín a Pepe a mediados dos pasados anos 70 cando comecei a miña relación co cine clube Padre Feijóo, no cal anos despois coincidimos na directiva e na preparación de Mostras e Xornadas. Estou a velo agora no Cine Mary vendo ‘Os Irmáns Marx no Oeste’ e rindo a mandíbula batida. Ou no hall da Casa de Cultura, tentando recoller durante horas a película que se soltou dunha bobina, ou sentado no banco de madeira da Policía Local para proxectar en 16mm películas na Praza de San Martiño nas festas de Ourense, E tamén... moitos recordos máis, moitos..

Nos últimos tempos vivía parte do ano na India, onde dicía que nin necesitaba medicación polo ben que estaba alí. A pandemia fixo que o pasado ano non puidese viaxar, propósito que tiña en carteira para cando lle fose posible.

E ademais da tristeza pola súa marcha física, tamén porque en vida non puido ver feito realidade o seu maior desexo: que a cidade de Ourense acollese nun inmoble adecuado a súa extraordinaria biblioteca sobre Tagore, do mesmo xeito que as relacionadas con Pedagoxía e co Cine. Seguro que as portas que se lle pecharon cando expuxo a súa proposta de ceder todo ese material agora abriranse para este fin. Dixo Jean Luc Goddard que ‘a fotografía é verdade. E o cinema é unha verdade 24 veces por segundo’. A película da vida de Pepe está aí, cun final inesperado. Quédanos o seu recordo, a súa amizade.

Un forte abrazo para Ana, fillos e demais familiares.