O noso libro recomendado: "Las Muallaqat para Millennials"

Se cadra un chisco grande de máis para unha morada de hoxe, acomodable nunha táboa de tomar café, por iso o nome inglés de “coffee-table book” para un volume tal. E así e todo que pouco apetece perdelo de vista para quen, coma min, vive nun apartamento, saturado de libros, polo demais, e sen unha mala táboa de tomar café. Porque estamos diante dun dos libros mellor editados nos últimos anos. Un libro ben voluminoso, quilo setecentos cincuenta, dunha fermosura absoluta, e iso si que non se pode pesar.

Tampouco o contido, unha chea de “Muallaqat”, casidas árabes, precursoras das que mil cincocentos anos despois habería escribir aquel poeta arabigoandaluz, si, sei o que me digo, nazarí de orixe, chamado Federico García Lorca. Esta edición, reitero, de beleza senlleira, editada, coordenada e introducida por Abdul Hadi Sadoun, tivo como un dos seus motores a José Manuel Lucía Megías (desculpen se non menciono o brillante elenco que a posibilitou, sería o conto de nunca acabar), introduce no noso mundo literario a dez poetas árabes de hai quince séculos. Quince poetas que van de Imru al-Qays a Abid Ibn-al-Ábras. Tendo a particularidade de que esta decena de autores, en edición bilingüe, para que a festa sexa completa, son (lástima fora) preislámicos.

O que nos leva presenciar todo un “carpe diem”, onde hai viño e femias donas do seu destino, dun xeito -ouso dicir- pregoliardesco, cáseque en liña con Omar Jayyam ou o Arcipreste de Hita. Coetáneos estes dous do Islam, e nin fai falla lembrar de cando Juan Ruiz bate coa moura aquela e pronuncia o mítico: “Fija, mucho vos saluda uno que es de Alcalá”. Quero dicir con isto que nestas casidas hai moita alegría vital, moito boureo, moito deserto, e non precisamente branco, aínda que o sexa, poisque deserto branco vale para morte. E se ben nestes poetas ás veces aparece a morte, vai e desaparece diante de versos como estes, de Amru Ibn Kulzum: “sus pechos, como cuencos de marfil, /suaves y castos ante descaradas manos”. Non sei se me explico. Sial/ Contrapunto, editora desta xoia, rexida por Basilio Rodríguez Cañada, que acredita en milagres, e fai ben, merece un xusto galardón ao libro mellor editado en 2022 en España. Non teño dúbida ningunha.