Tesouro: "No centro do mundo"

Coa a súa edición dixital feita en marzo, Tesouro acaba de lanzar unha edición física en vinilo e numerada de “No centro do mundo”, un disco de carácter reflexivo ao ritmo dun pop rock unhas veces clásico e outras vangardista pero tamén folk, como é o caso da canción dedicada ao seu natal Ciudad das Burgas, “Silencio de Ourense”, musicalización dun poema cunha letra “moi actual nesta cidade adormecida e paralizada” a pesar de datar de 1985, segundo Carlos Rego, voz e guitarra do combo que completan Aser Álvarez en batería, Daniel Alonso en baixo e Anxo Fernández en guitarra. “No centro do mundo” é sucesor do debut “Aquí conmigo” dos ex Cosecha Roja, Burgas Beat e Guezos.

Pregunta. É habitual que o nome dun disco sexa dado por unha das súas cancións. No caso de “No centro do mundo” non conta cunha canción como tal pero si con citas como a que vén en “Revisando os danos” de Lois Pereiro ou máis in extenso en “Merlo”: “Piso non centro do mundo / Vibra a terra ao meu redor / Piso non centro do mundo / Latexa a terra ao meu redor”. Por que elixiron este concepto e como o traballaron ao longo da composición do disco?

Respuesta. A idea é que non cómpre vivir neses lugares nos que parece que pasa todo para ter unha vida plena. O centro do mundo é o sitio no que vives, moito máis importante ca outros lugares que só coñeces polo que che contan ou cando vas de visita.

P. Por que elixiron o poema anónimo “Silencio de Ourense” para convertelo en canción propia?

R. Atopouno Dani no catálogo dun certame de poesía do Condado de 1985 e púxolle música. Era o único poema que saía sen o nome do autor. Tentamos buscalo pero non fomos quen de conseguilo. A letra é moi poética, pero a inmovilidade e o silencio do que fala segue a ser moi actual nesta cidade adormecida e paralizada, quizais máis ca daquela.

P. Aínda que “Aprendiendo el oficio” fala dunha aprendizaxe de vida, se levamos isto ao artístico, apréndese nalgún momento o oficio da música? Ten que ver coa idade, coa madurez, con cumprir metas, cunha autosatisfacción artística, con atopar cal é para un o centro do mundo?

R. Ten que ver con todo iso, claro. A vivir apréndese vivindo, tratando de sacar o mellor de cada momento, por banal que pareza. Tamén aceptando que non todo o que nos ocorre é marabilloso, que non podemos estar a buscar constantemente as “experiencias” que se nos ofertan dende todas partes, e que, como escribía esoutro día Carlos Risco nun artigo en La Región, o común tamén pode ser excelente. En Tesouro somos especialistas en disfrutar de todo o que a música nos está dando. Talvez para outros sexa pouco, pero é moito máis do que esperabamos nun principio.