Elena Seijo, actriz ourensana: “Galegos e irlandeses somos pobos irmáns, hai algo que nos conecta”

Elena Seijo (Ourense, 1962) leva máis de catro décadas facendo do escenario e da cámara o seu oficio. Cofundadora de Sarabela Teatro, construíu unha longa traxectoria sobre as táboas que acabou convivindo cunha destacada presenza no audiovisual galego e estatal. Agora regresa ao OUFF omo protagonista de “Walking Holiday (El mismo camino)”, o filme dos irmáns irlandeses Cian e Jack Desmond rodado nos Ancares. A cinta, unha coprodución entre Irlanda e España que chega á cidade tras a súa estrea mundial en Irlanda.

Pregunta. Vén de producións moito máis grandes. Este é un filme pequeno. Como foi para vostede afrontar este proxecto?

Respuesta. Este proxecto chegoume da man dos seus directores porque buscaban unha persoa da miña idade que falase galego e puidese gravar en agosto do pasado ano. Explicáronme o proxecto e xa me interesou bastante. Despois mandáronme o guión e gustoume moito porque fala de algo universal: persoas con idiomas distintos que se entenden, pero tamén de emocións, sentimentos e cousas non ditas que levamos dentro. Os personaxes non se coñecen, pero iso tamén os axuda a observarse e a falar case sen entenderse. Sabía que era un proxecto pequeniño, pero o que se conta é moi grande.

P. Os dous personaxes non falan o mesmo idioma. Como actriz, como se constrúe unha relación cando non pode apoiarse nas palabras?

R. Obrigábame a manter unha atención diferente. Centrarme nas miradas, nos xestos, nos tons e nos non ditos. Había que estar moi alerta e concentrada. Ademais, notaba que entre irlandeses e galegos hai algo que nos une, como a relación coa natureza e coa contorna. Somos pobos irmáns. Eu manexo moi pouco inglés e o actor non falaba nada de español, pero entendíamonos perfectamente. É curioso non falar a mesma lingua e saber do que se está falando porque che toca no corazón. Os personaxes aprovéitanse un do outro para sacar fóra cousas que nunca expresaron.

P. A rodaxe foi nos Ancares, unha localización moi especial.

R. É un lugar impresionante. Xa o coñecía, pero nunca me adentrara tanto no bosque nin estivera tan en contacto coa xente de alí. Ademais, foi o verán de 2025, con moitos incendios en Galicia, pero xustamente aos Ancares non lles tocou. Era coma se estivésemos nun reduto. Ás veces eu non podía vir a Ourense porque non había trens ou autobuses, ou estaban as estradas cortadas. Alí, en cambio, estabamos moi agarrados á natureza.

P. Agora chega a presentación no OUFF e xoga na casa. Faille ilusión?

R. Moita. Eu aínda non vin o resultado do filme. Estreouse no Festival de Galway e eu ía ir, pero ao final non puiden porque a miña nai de 101 anos púxose enferma, así que vou poder desfrutala aquí por primeira vez. Teño moita confianza neles porque, cando me propuxeron o proxecto, vin curtas súas premiadas en festivais de Irlanda e gustoume moito o seu traballo. Eramos un equipo moi pequeno, pero estou segura de que vai quedar chulo.

P. Ata que punto é especial para vostede este proxecto?

R. É o primeiro proxecto que fago que non é na miña lingua, así que xa por iso é algo único e importante para min.

P. Ten carreira en televisión e está dende sempre vencellada ao teatro a través de Sarabela. Que diferencia ao cinema?

R. Non ten nada que ver co teatro que fago en Sarabela, nin coa televisión, que é moito máis rápida. O cine é máis íntimo.

P. E que lle gusta máis?

R. A min gústame todo, non podo elixir. Da televisión interésame a inmediatez. Do cine, ese traballo de miradas e de estar simplemente sentindo e do teatro, o contacto co público e saber que todas as cousas que suceden ese día e nunca van ser igual. Son cousas moi diferentes, pero encántanme todas.

P. Fixo moitos papeis cómicos, pero tamén personaxes moi duros e dramáticos. Onde se sente máis cómoda?

R. Creo que os extremos se tocan, o máis difícil é estar no medio. Cando me toca comedia pásomo xenial e cando me toca drama tamén, aínda que sufra máis. Nos dous casos descubro recursos na voz, no corpo ou na mirada e déixome acompañar polos compañeiros. Interpretativamente son moi distintos, pero para min están ao mesmo nivel.