José Carlos Fernández Otero, o cronista decano

Onte correu a noticia do falecemento de José Carlos Fernández Otero, crego, profesor e articulista, faceta na que foi un habitual nas últimas décadas nestas mesmas páxinas. A sua vida apagouse aos 79 anos de idade víctima dos efectos dunha doenza que nos últimos tempos o tiña apartado da escea pública. Foi pontino militante e fervente seguidor de Don Bosco, consecuencia do seu paso polos Salesianos na sua primeira etapa formativa, onde tamén faría afición polo baloncesto. Ingresaría logo no seminario diocesano onde culminaría a sua estadía ordenándose sacerdote.

Listo, sagaz, tenro, irónico e ata vehemente, a sua impronta logo foi percibida por monseñor Temiño que lle confiou a secretaría persoal, converténdose na sua man dereita e manexando amplas competencias no funcionamento do Bispado. Aí adquiriu fondos coñecementos da institución e da sociedade ourensá, decisivos para forxar traballos como a “Guía de la Diócesis de Ourense”, que eran un completo compendio sobre a igrexa ourensá que incluía, entre outras cuestións, unha relación de todos os curas en activo coa suas parroquia ou parroquias, xubilados ou destinados fóra da diocese, e tamén, “La devoción mariana y Ourense”.

Rematada esa etapa pola retirada de Temiño Sáiz, José Carlos centrouse no seu labor na catedral e na docencia no Colexio Padre Feijóo, ata que o arcebispo de Valladolid -Delicado Baeza, entón- lle ofreceu no albor dos noventa ser capellán dos españois en Lisboa, onde permaneceu ata a xubilación. Paralelamente, afondou na sua afición a escribir, que cultivaba dende moi novo cando facía crónicas de baloncesto e logo dende a sua sección “Hoy es domingo”, onde abordaba cuestións de tipo relixioso e social para ir ampliando a temática e a capacidade analítica para tratar cuestións máis xerais, incluida a política, Portugal e a sociedade lusa, que coñecía como poucos. Disputou durante anos o posto de colaborador decano con Rego Nieto e José Luis Penedo, que se atribuían tamén tal galardón.

Esa atalaia non lle proporcionou nunca ingresos, pero si tantas satisfaccións como as obrigas profesionalis, ademáis de permitirlle ir acomodando a sua forma de pensar á evolución dos tempos, coa que analizaba e debullaba a actualidade cotiá. No persoal, detrás da apariencia sobria e ás veces vehemente, vivía un tipo con acusado sentido do humor, desprendido -era habitual que trouxera algún presente de Portugal para a Redacción-, xeneroso e sempre disposto a colaborar en cuanto se lle pedira, fose o que fora.

Compartimos xeiras, cuitas e gozos durante décadas nas que brindou sempre respecto e amizade leal. Non é mal final para a hora da despedida.