TRADICIÓN GALLEGA
Dos vecinos de la comarca de A Limia mantienen vivas las corozas
TRADICIÓN GALLEGA
La Galicia rural no se entiende sin las corozas, los impermeables hechos de juncos. Pese a la importancia que tuvieron en la sociedad, hoy ya pocos saben como elaborarlos.
En la pequeña aldea de Vilar, en el concello de Calvos de Randín, viven dos vecinos que han vuelto a hacer corozas para mantener viva la tradición. Allí, en el último pueblo gallego antes de la frontera con Portugal -a unos tres quilómetros-, residen Celso y Jose Ferreira, tío y sobrino.
La recuperación de este saber nació de Celso, que a sus 87 años recuerda aún como las corozas eran una estampa habitual en aldea. “Cantas fixen de novo!”, exclamó Celso, quién llevaba más de cuarenta años sin hacer una coroza. Contó como con la popularización del plástico quedaron en desuso: “Non había máis cousa ca esto, moito nos valeu para dormir no campo dentro delas, libraba da chuvia e do frío da noite, que non era fácil”.
Jose se sumó hace un año a la empresa de su tío: “Recuperala cando estaba xa perdida”. Los juncos que utilizan se recogen a final de verano, “cando están grandes e cumplidos e valen para secar”, un proceso que requiere de unos 15 días “dependendo do sol e do aire”. “Este ano houbo varios días de moito calor e 10 días foron suficientes”.
Celso contó que “unha coroza dura moitos anos, dependendo por onde vaias”. “Se te metes por carballeiras, como facía a xente antes ao pastorear o gando, as fibras engánchanse nas ramas”, aclaró Jose. “Eu teño unha que terá preto de corenta anos”, espetó Celso, “non a puxen case”, aclaró entre risas.
Celso y Jose contaron como se elaboran estas piezas: “O primeiro que se fai é a asa de colgar -la parte superior de la coroza, visible en la foto-, comezando coa coroza polo revés”. Partiendo de estos primeros juncos, entrenzados con mucha presión -y precisión-, “vaise facendo o esqueleto da coroza, estas cordelas que suxeitan o resto de xuncos”, acalaró Celso, “dunha van nacendo máis, coma os nosos nervios”.
Este largo proceso hacen que “se cansen bastante os dedos, senón estas afeito non aguantas nin media hora. Hai que apretala moito”, apuntó Jose, “e logo claro, hai que ir mirando a caida para que quede ben”. “As mulleres empregaban corozas dunha soa peza”, afirmó Celso -la de la izquierda en la foto-, “e os home esta como a que levo eu” -a la derecha-.
“Hai xente que pregunta para mercalas, pero non se lle pode pór prezo a un proceso tan laborioso”, explica Jose, “pero hai quen sí valora o traballo”, sumó Celso. “Son moitas horas, eu estimaria que o prezo ronda uns 500 euros se teño que dicir algo”, aclaró Jose.
Contenido patrocinado
También te puede interesar
TRADICIÓN GALLEGA
Dos vecinos de la comarca de A Limia mantienen vivas las corozas
ADMITE LOS HECHOS
Condenado por cuatro focos de fuego en Calvos: “No estaba bien”
PEDRAS DUN OUTEIRO
O Castelo da Piconha, un enclave sobre a pedra
Lo último
AMENAZAS DE MUERTE
El “okupa del azadón”: a juicio por sembrar el terror en Rairiz de Veiga
IMÁGENES CON HISTORIA
La Tertulia, un nuevo casino en Ribadavia
CATEDRAL DE OURENSE
Así funcionan las campanas de la Catedral de Ourense: de las cuerdas al móvil