Incansable e imparable Josi Lage

Máis de 25 anos no mundo da interpretación avalan a traxectoria de Josi Lage. En continua formación, o teatro é a súa paixón, unha paixón que, en certo modo, a fai voar e experimentar con novos retos interpretativos. Agora mesmo, en ruta coa obra "Loló e mamá", con Stephy Llaryora, e a performance teatral "Barbarie en branco e negro". De cara o futuro, a edición número 30 do Festival de Teatro Galego en O Carballiño, e proxectos que aínda non se poden desvelar... ou si?

Comecemos polo último, está de xira con "Loló e mamá" xunto coa tamén actriz Stephy Llaryora, cóntenos.

A verdade é que está funcionando moi moi ben, estamos moi satisfeitas. O texto de Esther Carro d'Eguas é brutal e De Ste Xeito Producciones, Stephy e Steve o están facendo moi ben, están traballando a reo, atopando eses ocos, eses vacíos que os programadores necesitan, pois "Loló e Mamá" é unha comedia ácida, un espectáculo comprometido co espectador. Unha montaña rusa de emocións, que deixa pouso e modifica (para ben) as relacións entre nais/pais/fillas/fillos.

Os espectadores ao remate das funcións que levamos feito, páranse a falar con nós, as actrices, coa miña estupenda compañeira Stephy Llaryora e unha servidora... e nos din..."gracias, fixéstenos rír e chorar con este espectáculo". E vanse para as súas casas felices e modificados no seu interior. E esto non hai cartos que o pague. Sabemos do enorme compromiso que temos con cada un dos espectadores que veñen a ver "Loló e Mamá" e eles responden a elo, abríndo a alma.

Tamén ten en marcha a performance "Barbarie en branco e negro".

Efectivamente. Estreei esta peza no mes de marzo en Barcelona. Trátase dunha obra basada no Guernika de Picasso, xa que ten unha parte física e de expresión corporal importante en relación ao Guernika. A temática trata sobre a desigualdade, a muller e a problemática, entre outras, de ensinar ou non partes do corpo con liberdade, sen que elo signifique que se lanza unha mensaxe equívoca.

O texto fermosísimo de Esther Carro d'Eguas e a maneira de executalo, a interactuación co público, o estar sentados no chan, case a escuras, iluminados por unha lanterna, a outro nivel, lles fan vivir unha experiencia moi diferente ao acostumado, e a agradecen moitisimo.

Está a funcionar tamén moi ben, a parte de nos teatros, nos institutos e na ESO, xa que lles axuda aos adolescentes a tomar conciencia case sen darse conta.

Facendo repaso, leva máis de 25 anos sobre o escenario, como se sente con esta traxectoria?

Satisfeita a nivel teatral e con gañas dun dificultoso papel de acción en audiovisual.

Segue sentindo nervios á hora de subirse ao escenario?

Si, por suposto. Eses nervios de responsabilidad, de paixón, de compromiso coa miña profesión, sempre están aí... e que sempre siga sendo así, danme vida.

A nivel profesional, como se definiría?

Actriz comprometida coa profesión, que se arrisca sempre emocionalmente e que vive por e para as personaxes que hai que crear en cada ocasión.

Qué sente polo teatro?

Paixón, devoción, respeto.

Se mira cara adiante, algún papel que queira facer?

Unha personaxe de moita acción física e dun forte movemento interno, dificultoso e moi alonxado de min, que teña que rebuscar en lugares escuros que nunca antes tocara.

E botando a vista atrás, algo pendente?

Houbérame gustado traballar con compañías como Matarile e Voadora, agardo que haxa nalgún momento ocasión. Sería un pracer traballar con dúas grandes directoras que buscan outras maneiras de facer, de contar, de sentir o teatro como Ana Vallés e Marta Pazos.

Hai algo que a decante a elexir un proxecto?

Sempre... un boísimo guión ou texto.

É tamén directora do Festival de Teatro Galego Fetega, en marcha esta nova edición?

Si, en canto rematou a anterior xa nos puxemos coa seguinte coma sempre. Este vai ser o 30 Aniversario do Festival de teatro Galego e é un orgullo. E non podo menos que lanzar un brinde polo Fetega polo que cada ano pasan puros talentos galegos.

E na cabeza algún proxecto?

A parte de seguir coa miña performance teatral "Barbarie en branco e negro" e con "Loló e mamá", sempre en marcha... ata aí podo leer.