Obituario | María Luisa González Somoza: ata siempre Marisa!

Escribir un obituario de alguén, aínda que as palabras saian do corazón, sempre costa. Hoxe, moito, moito máis.

“Así como unha xornada ben empregada produce un doce sono, así unha vida ben usada causa unha doce morte”, que dicía Leonardo Da Vinci. E é certo. Quedou durmida placidamente e o seu sono transformouse en eterno.

Na madrugada deste pasado mércores, 26, falecía María Luisa González Somoza. Sempre me dirixín a ela como Marisa, María ou Somoza, segundo as circunstancias.

Creceu arroupada coa sabedoría do seu pai, Leuter González Salgado, e a tenrura da súa nai, Juana Somoza Rivera, que fixeron dela non a moza submisa que quería o réxime senón toda unha muller, unha verdadeira muller de “rompe y rasga”, unha muller independente. E probas diso deu dabondo durante a súa vida, unha vida satisfactoria unicamente embazada por uns días finais onde a súa máxima ilusión era marchar. E marchou fisicamente aínda que o seu recordo perdurará sempre.

Está ata as 16h. de hoxe xoves no tanatorio As Burgas. A continuación, tal como foi o seu desexo, funeral na igrexa parroquial de Santa Eufemia, para posteriormente ser soterrada no cemiterio de San Francisco.

Como dixen, sempre me dirixín a ela como Marisa, María ou Somoza. Hoxe, agora, direi: un bico mamá. Quérote.

Querémoste. Brais. Maite.