PRIMERA FEDERACIÓN
El Arenteiro, a sobrevivir
AMOR POR EL FÚTBOL
José (86 años recién cumplidos) y Luis (81) van a todos los partidos de la UD Ourense, pero en el último volvieron con un ascenso bajo el brazo y, sin buscarlo, se hicieron virales. Quedaban diez minutos para terminar y entre los nervios por el marcador (entonces 0-0) y el calor decidieron salir del campo. Como siempre, juntos. Un video emotivo y que tiene miles de visualizaciones.
“Luis é amigo meu, pero somos irmáns. Podes dicir que é o meu irmán. Coñecímonos hai 40 anos. Eu traballaba na construcción e ao acabar ía tomar algo ao Gaimola, onde traballaba el. Pouco a pouco fúmonos facendo amigos e meteume o vicio do CD Ourense no corpo e agora, o da UD Ourense. Morreu e este novo sementámolo nos. Iamos a Tribuna sempre”, explica José de camino a la celebración del ascenso del equipo de sus amores acompañado por su nieta, Lorena, y por su “hermano”.
El amor por el fútbol y por un equipo en particular nace en Luis: “Soy socio de CD Ourense desde 1965. Yo empecé por un amigo con el que hice la mili y que ya era aficionado”. Y su amigo empezó a serlo “fará 35 años. E ata hoxe. Morreu o pai y seguimos agora co fillo”. “Acórdome de estar alí na grada vendo se podiamos facer algo para que seguira vivo CD Ourense e despois foi cando Modesto se puxo de presidente nos primeiros anos da UD Ourense. Iamos a todos os campos de futbol de terra que había na provincia: fomos a Palmés, a Barra de Miño… Levábamos un matrimonio, que son máis novos ca nos. Leváronnos sempre a todos os partidos. Eles tamén levan moitos anos no fútbol”.
Desde la Tercera Futgal a Primera RFEF, en 12 años: “Pouco a pouco fomos subindo categorías. Agora, cada ano subimos una categoría. E de aquí para adiante”, explica entre parada y parada de autobús. Como el que cogió el domingo rumbo a Cuenca: “Se non imos a ese partido este mátase”.
Y mereció la pena, aunque tuvieron que vivirlo desde fuera del campo. Su nieta cuenta que “se emocionaron porque faltaba muy poco y con un gol nos mandaban a la prórroga. Luego, cuando acabó todo, no pudieron volver a entrar”. Ahí es cuando fueron grabados por un aficionado rojillo: “Esto é o Ourense”.
Lorena cuenta que “justo salieron y fue el gol. Luego la policía ya no dejaba ni entrar ni salir a nadie de la zona de nuestra afición y ya no pudieron subir a celebrarlo. Casi mejor así. Ellos lo viven tanto que casi mejor que fuese así. Es mucha emoción para ellos”.
La foto de José con el gorro de papel también la explica su nieta: “Yo no llevé gorra y como hacía tanto sol él me dejó la suya y se puso a hacer gorritos para todos”.
Lorena toma el relevo, aunque ella todavía va dosificando su presencia en O Couto, aunque tiene excusa: “Yo voy cuando son partido muy importante y por estar con mi abuelo, pero no estoy todo el año yendo. Mi pareja juega en el Villamarín y lo suelo ir a ver a él”. Y añade: “Pero soy socia de la UD Ourense. Me hacen ellos siempre el carnet para darle dinero al club”.
Contenido patrocinado
También te puede interesar
PRIMERA FEDERACIÓN
El Arenteiro, a sobrevivir
AMOR POR EL FÚTBOL
José y Luis: una historia de ourensanismo de toda la vida
Lo último