Jorge Paz, testigo ourensano de los últimos cinco títulos de España: “Paguei 3.000 euros en febreiro”

Jorge Paz presenció “in situ” los últimos cinco grandes títulos de la selección española porque “un arrepíntese do que non fai”

Jorge Paz, en el estadio, momentos antes del inicio de la final.
Jorge Paz, en el estadio, momentos antes del inicio de la final. | La Región

Puso el dinero por anticipado. Fueron 3.000 euros, “unha pasta”, reconoce. Si España llegaba a la final del Mundial, tenía una entrada garantizada a través de la Federación. Si quedaba eliminada antes, le devolvían todo y aquí no ha pasado nada. Todo por estar en el día D y la hora H de la selección española. Y estar una vez más. Ahí está el matiz importante. El ourensano Jorge Paz puede presumir de haber vivido sobre el terreno las últimas tres Eurocopas y los últimos dos Campeonatos del Mundo ganados por España. Algo al alcance de muy pocos. Profesor de profesión, y socio fundador de la UD Ourense de pasión, Paz está acostumbrado a viajar para ver el mejor fútbol del planeta. Primera División, Champions y los grandes duelos de la Roja aparecen en su hoja de ruta. Aunque en este caso fue un brindis al sol en una mezcla de previsión y la más pura improvisación.

“Falei coa Federación Española e dixeron que tiña a opción de conseguir unha entrada para a final. Tiña que poñer 3.000 euros en febreiro e, se España se clasificaba, era para min. Se non, en agosto devolvíanme o diñeiro, que mal non venía porque así tiña pagadas as vacacións. E tal e como pintaba a primeira fase, non contaba eu con estar na loita polo título”, admite.

Tanto que hizo planes ajenos al Mundial, aunque mirando de reojo porque el gusanillo tira. “Marchei a Noruega. Estiven alí vendo os partidos da liga, disfrutando da “Fan Zone”, do recibimento cando quedaron eliminados… E tocoume ver a semifinal contra Francia. E teño que recoñecer cunha parte de min quería que España non pasase. Polo diñeiro e tamén porque ía ter que organizar todo nunha noite. A viaxe e a volta a casa. Aloxamento tiña gracias a un amigo, que ten casa en Manhattan. Pero a verdade é que foi todo moi ben. Voo directo e menor distancia que se saíse de Madrid. E vivir a experiencia é importante. Un arrepínteste do que non fai”.

Tiempo y seguridad

Y se plantó en Nueva York, escenario de la final. No dudó. Llegó el viernes e hizo el pertinente turismo “nunha cidade tremenda”. El día del partido fue de los primeros en entrar en el MetLife Stadium. “Reservei praza no primeiro bus que ía ó estadio. Chegamos catro horas antes. ¿A seguridade? Nada especial. Estiven en campos de Primeira División con máis controis, máis cacheos. Non tiñas esa sensación de vixilancia. Supoño que habería moita seguridade pasando desapercibida, pero non o aparentaba”, cuenta Paz.

El caprichoso destino le ubicó en el fondo donde Ferran acabaría marcando el gol del triunfo en la prórroga. Cuando el karma está de quiero, se nota. “Dende ahí vimos o gol e foi espectacular. Estaba nesa mancha vermella que se notaba na televisión. Montouse una boa festa. Uns 7.000 ou 8.000 españois estábamos no campo, aínda que arxentinos habería como 30.000. Non vin problemas entre afeccións. Chegarónme videos de piques no metro, pero eu non vin nada”.

Sobre el encuentro, sea en el estadio o a través de la pantalla, la misma sensación. “O partido foi controlado por España. Arxentina estivo fatal, e non so no seu comportamento final, que foi lamentable. Coas tanganas e dando a espalda cando España levantou o trofeo. Foi lamentable. O certo é que non merecían nin chegar á final”.

“Americanada”

Y antes del éxtasis, en plenos nervios por el resultado incierto, Jorge Paz también vivió ese descanso prolongado a modo de Superbowl. “Foi unha americanada. Todo moi enlatado. Eu a Madonna nin a vin. Non sei se non sería un vídeo, porque non a vin en ningún momento. Igual que a ceremonia de entrega de trofeos. Dende que rematou o partido ata que Rodri levantou a copa como campeón, pasou demasiado tempo”.

Con tres Eurocopas y dos Mundiales en su particular vitrina, Paz también tiene su ranking de recuerdos. “Diría que o primer Mundial, o de Sudáfrica, é o máis significativo. Por ser o primeiro, que o fai especial. E tamén porque estiven alí 15 días e foi unha experiencia moi intensa. Este título de agora o teño moi fresco, teño que ver como reposa. O que está claro é que hai moita afección neste caso, esa parte de moda, de pertenza a unha selección”.

Jorge Paz agota sus horas en la tierra de las barras y las estrellas paseando por el mítico Rockefeller Center, con la maleta en la puerta para regresar a casa. Él no lleva la copa en el equipaje, pero la lleva en el recuerdo. Otra más. Y ya van cinco de las buenas, de las que nunca se olvidan.

Contenido patrocinado

stats