Carguizoi invadiu Tioira na histórica volta do reinado

Meses de traballo e esforzo deron paso onte a celebración do Reinado, un evento tradicional e enxebre que os veciños da comarca de Maceda decidiron recuperar despois de moitos anos de estar perdido. Isto foi posible grazas á implicación de moita xente, dos maiores achegando as súas lembranzas; e dos novos, coas ganas e o espírito de desfrutar dun Entroido feito por e para o pobo. Unha invansión, amistosa da veciñanza de Carguizoi á de Tioira. O motivo deste ataque, explicaban os do lugar, é a fama que, segundo os veciños de Carguizoi, Tioira monopolizou sobre as olas e o oleiro. E así quedou claro no manifesto que se leu para dar a coñecer porque se facía.

A comitiva, encabezada polo rei e os seus vasalos, todos disfrazados e acompañados polos felos, saíu cara Carguizoi e cara Tioira, onde foron recibidos polo Notario e os veciños da aldea, que lles cortaron o paso e onde se anunciou a invasión e comezaron as regueifas.

Rimas e moita retranca, nunhas composicións que versaron sobre as diferenzas entre os veciños e aldeas ata que, finalmente, todos xuntos chegaron á Aira dos Patos onde compartiron a “paparota” feita polos veciños, amenizada pola música tradicional de diversos músicos e agrupacións. 

Esta tradición, que se conseguiu sacar do esquecemento, estaba gardada nun conto no que se narraba a invasión de Santirso a Xinzo da Costa, xa nos anos 70, e foi a derradeira vez que se fixo ata esta fin de semana. Nestes eventos o Felo tamén é un dos protagonistas do Entroido. Como para non selo, xa que é a encarnación do sentimento e o que significa o Entroido.

Gardado nun conto

Maila que hoxe en día xa moi pouca xente recordaba o que era un Reinado, grazas aos veciños, que se implicaron no proceso de recuperación e recompilación de información e se foron xuntando todos os sábados dende xaneiro, dende onte moitos terán e gardarán un recordo fermoso do que é unha festa de Entroido ben distinta ao habitual. Segundo Natalia Ibáñez, veciña do lugar, o primeiro que fixeron foi xuntar as mulleres do rural, que acolleron a iniciativa cos brazos abertos, xa que elas tamén estaban pensando en recuperalo, e foi unha alegría que a xente nova estivese tan comprometida coa tradición dun Entroido característico e único.