Adeus a Luis Otero, voz singular e irrepetible

Acabo de enterarme da morte dun dos grandes persoeiros da Limia contemporánea, un home fondamente galego e limiao, irónico, culto, rebelde e intensamente humano. Un deses seres irrepetibles capaces de rir da vida e de si mesmo, de converter a memoria en literatura, a crítica en humor e a experiencia nun relato cheo de retranca e intelixencia.

Hai xa uns anos, visitando a súa vila natal Piñeira de Arcos, diante dunha vella e descolorida placa na que se entrelia "Rúa Luis Otero", preguntábame cal dos dous grandes Luís Otero merecía a homenaxe: o pai, Luis Otero Bobillo, ou o fillo, Luis Otero Quintas. Hoxe teño aínda máis claro que ambos forman parte inseparable da alma de Sandiás e da memoria colectiva desta chaira limiá.

Luis Otero Quintas foi moito máis ca un escritor ou un cronista singular. Foi un espírito libre. Un home da transición, da sátira valente, da palabra afiada e da risa permanente. Autor de títulos inesquecibles e provocadores, soubo retratar coma poucos as contradicións dunha España que saía do franquismo, sempre cunha mirada crítica, intelixente e profundamente humana.

Vestido tantas veces de gris marengo, mais cun corazón cheo de cores, Luis viviu facendo da conversa unha arte. Amoreaba recordos, recortes, papeis e vivencias como quen constrúe un arquivo sentimental da súa existencia. E compartíaos con xenerosidade, arrincándonos sempre un sorriso pícaro, nostálxico e cómplice.

Para coñecelo verdadeiramente non abondaba ler os seus libros. Había que pasar unha tarde, como algúns tivemos a sorte de pasar ao seu carón, entre viños, fume de cigarrillos, historias e gargalladas, escoitando esa maneira tan súa de narrar a vida, mesturando memoria, ironía e verdade.

Co seu pasamento, a Limia perde unha voz singular e irrepetible. Pero queda a súa obra, a súa retranca, a súa memoria e sobre todo esa risa fonda e intelixente que tantos tivemos a sorte de compartir.

Dicía Neruda:
“Quítame el pan, si quieres,
quítame el aire,
pero no me quites tu risa”.

E precisamente iso é o que permanecerá para sempre entre nós: a risa de Luis, a súa humanidade e ese xeito tan único de entender a vida.

Descansa en paz, querido Luis.
A Limia non te esquecerá.