Fillas de Cassandra presentan “Tertúlia”, o seu novo disco

Con un xiro abrupto ao seu imaxinario, no que se achegan á arte contemporánea no lugar do gusto polo clásico, con sons máis urbanos e vangardistas nos que a electrónica ten un espazo protagonista, Fillas de Cassandra presentan “Tertúlia”. María SOA e Sara Faro iniciarán o 9 de maio no Recinto Feiral de Pontevedra unha xira en invitarana ao público para poñer a palabra no centro da escena e a recuperar unha socialización que fai moita falta nun presente preponderantemente individualista.

Pregunta. No novo disco hai un xiro cara a unha arte contemporánea. Como atravesaron este cambio?

Respuesta. Neste disco sentimos a necesidade de abrir máis a linguaxe, tanto no plano sonoro como no conceptual: deixar entrar outras texturas e sons así coma outras referencias estéticas/visuais quizais máis próximas no tempo. Non foi unha decisión estratéxica, senón máis ben unha escoita atenta ao que nos atravesa: o contexto artístico, as lecturas, as conversas. O contemporáneo para nós non é unha pose, é unha consecuencia de estar vivas no tempo que habitamos.

P. “Saír á fresca” comeza dicindo “Veña vente que hai tertulia / non hai présa pero apura / falar dos males non sempre cura / pero as vellas din que moito axuda”, como un chamado urxente a unha socialización que non é moeda común nun presente no que prima o individualismo. Como ven vostedes este presente?

R. Vivimos nun presente atravesado pola velocidade, pola hiperconexión e, paradoxalmente, por unha grande desconexión emocional e comunitaria. Esa chamada de “saír á fresca” é case un acto de resistencia: parar, xuntarse, falar sen produtividade de por medio. Hai algo moi político nesa imaxe das vellas que din que falar axuda porque reivindica un saber que non está nos algoritmos. A canción nace desa tensión: sabemos que o individualismo e o illamento son reais, pero tamén que hai unha necesidade profunda de comunidade. “Tertúlia” quere ser un espazo onde esa posibilidade se imaxina e se practica.

P. No que respecta ao musical, como é a vosa socialización cos colegas? Hai unha empatía maior a nivel xeracional? De xénero? Ou é ecléctica a vinculación? Cómo é unha tertulia vosa?

R. O certo é que non sentimos que haxa unha única vía de conexión coa escena: hai afinidades xeracionais, claro, porque compartimos contexto e problemáticas como tamén hai unha complicidade especial con proxectos que admiramos que naceron nun contexto diferente e que teñen xa un longo percorrido. As nosas tertulias pretenden estar sempre en movemento. Non hai unha orde fixa nin unha finalidade clara. E iso, dalgún xeito, é o que intentamos trasladar ao disco: non dar respostas pechadas senón abrir conversacións.