Francisco Castro, paixón Beatle

No que o propio Francisco Castro define como “presentación-concerto”, o venres 18 de setembro (ás 19.30) terá lugar no ourensán espazo cultural literario Tanco a posta en sociedade de “Una honda historia de los Beatles”, un libro que, baixo a epígrafe “La vida y obra de la banda más grande del mundo como nunca te la han contado” e ilustrado con fotografías da colección particular do autor, está narrado desde o punto de vista dun admirador e investigador do grupo que protagonizou unha das historias de fama, tolemia colectiva e descubrimento vital máis fascinantes de todos os tempos. O escritor e músico vigués, que asume escoitar aos catro de Liverpool “dende que era un bebé practicamente”, estará acompañado polo tamén escritor e músico José Lameiras Vilanova e amenizará o seu relatorio con cancións da banda británica da que é fan desde que ten uso de razón.

Pregunta. Es escritor e músico, onde está a fronteira entre a literatura e a música? Cando un escrito é poema e cando é canción?

Respuesta. A literatura e a música están intimamente relacionadas. A poesía, por exemplo, chámase “lírica” en referencia á lira, ao instrumento musical. A Odisea era un canto. E as cancións, primeiro de todo, son poemas. Pensa que a Bob Dylan lle deron o Nobel non de música, que non existe, senón o de literatura. Para min, que ademais son escritor, son dúas caras da mesma actividade. A xente dicíame que se non me custara facerme músico, e sempre dixen que non. Para min son a mesma cousa. Dúas maneiras de falar do mundo.

P. Que é o que che inspira para escribir e para facer música?

R. A vida. O que pasa todos os días. Gustaríame ter a capacidade de abstraerme da realidade e facer cancións ou libros de calquera cousa, pero non me sae. A miña obra, a literaria ou a musical, son eu espido, sen artificios. A arte é un exercicio de verdade. O que escribo e o que canto é Francisco Castro tal e como é de verdade.

P. No caso do libro sobre os Beatles, que che motivou a escribilo, alén de ser fan?

R. Pois imaxino que o feito de levar toda a vida lendo sobre eles, estudando a súa obra e as súas vidas. Tanta viaxe a Londres, a Liverpool, tanto obxecto de coleccionista. Se vas á miña casa atopas un anaco do piano que usaron ata 1967, outro dunha chaqueta de Lennon, pero tamén material orixinal da época. Un espanto para a miña familia. Nótase que me queren no moito que aturan esta afección miña.