Pablo Rey, piloto y amigo de Jesús López, Pijo, intentó salvarle entre las llamas: “Fixen ata que xa me estaba queimando eu tamén”
ACCIDENTE CONTRA UN ÁRBOL
El piloto ourensano Jesús López, Pijo se estrelló contra un árbol y su compañero Pablo Rey trató de rescatarlo del coche envuelto en llamas
La Subida a Taboadela quedó suspendida este domingo y marcada por el fallecimiento del piloto ourensano Jesús López Fernández, de 48 años de edad y conocido en el mundo del motor como Pijo y una cara habitual en las pruebas provinciales y especialista, desde hacía muchos años, en las competiciones de montaña.
En la tercera pasada oficial de la prueba, la primera de la jornada domical, el Forwin RS23 que pilotaba se salió del trazado a pocos metros ya de la zona de meta y el impacto contra un árbol le causó la muerte mientras la barqueta quedaba envuelta en llamas.
La zona de impacto contaba con poco más de una decena de aficionados tras un recorrido de 3,7 kilómetros en el que cientos estaban viendo pasar a los pilotos. Dos curvas antes aficionados habían visto pasar a Pijo “muy rápido, pero como todos. Iban saltando algunas chispas de lo bajo que iba, pero también le pasaba a otros participantes. De repente vimos que alguien sacaba una bandera roja y escuchamos perfectamente como decían por la radio: ”Una bomba, rápido. Por favor una bomba que está el coche ardiendo”, explica un aficionado que estaba en la Subida.
El accidente de Jesús López dejó dos heridos más, uno de ellos podría sufrir diferentes fracturas en brazos y piernas y el otro golpes de menor consideración. El siguiente participante en tomar la salida era Pablo Rey y la proximidad con el accidente (los pilotos toman la salida en intervalos de 30 segundos) hizo que se encontrase con el accidente y con el coche ya en llamas. No solo competían en la Subida a Taboadela, eran amigos y compañeros de profesión, con dos talleres mecánicos separados por muy poca distancia en Seixalbo.
Lo que se encuentra Rey es “una barbaridad, una barbaridad. Nada... una barbaridad”. Su voz, muchas horas del accidente, impresiona.
No le da tiempo de que lo detengan antes y lo hace cuando ve el humo. “Non da tempo de parar. Cando vexo a bandeira vermella xa é xusto alí, pero estaba xa chegando, entón claro, cando vin o fume pois parei e claro... non habería nin dez personas. Entre que pega o golpe e tal, pois imaxínate. Alí xa estaba todo o mundo en shock, eu só preguntaba se estaba dentro (Jesús López), e claro, si que estaba dentro”. Y sin dudarlo intentó rescatarlo: “Claro, xa non era só un compañeiro, éramos amigos. E nada, pois metinme como puiden, metinme entre o lume e tal para poder zarandealo, a ver se respondía ou tal, pero xa estaba... xa era imposible”. Sigue hablando y lo hace totalmente hundido: “Quitei o casco, quitei os guantes para saír do coche, e a xente dicíame ‘non quites os guantes, non quites os guantes!’, porque claro, eu era o único que podía intentar meter a man sen queimarme. Polo menos que aguantase algo máis, sabes? E ben, de súpeto arrepentínme de ter quitado o casco, porque ao mellor houbera podido aguantar un pouquiño máis, porque cando lle fun soltar os cintos, xa non... xa me comía o lume. Xa non daba, xa non podía facer máis. Eu zarandeino, collino da man e zarandeino e tal, pero nada, non había nada que facer. De verdade que estaba... xa non estaba connosco”. Rey tiene claro que Pijo falleció por el impacto contra el árbol.
Dos heridos más
Pablo Rey insistió no solo en intentar rescatar al piloto fallecido, también a dos aficionados golpeados: “Non había maneira, ou sexa, xa non había maneira de poder axudar máis, porque o único que levaba era o mono, os guantes… e fixen ata que xa me estaba queimando eu tamén porque o lume xa era moi intenso, pero eu creo que xa estaba... xa estaba... que Jesús xa non estaba, vaia”. Y añade: “Había dúas persoas alí debaixo do coche e un tiña as pernas rotas e arrastreinos para atrás e fóra, polo menos que non ardesen tampouco. Os rapaces estaban, un estaba debaixo, un estaba entre coche e a árbore, estaba alí tirado coas pernas rotas e un brazo polo menos tíñao roto. E o outro tiña un corte grande na cabeza, estaba así medio ido, e nada. Pois tiramos del, arrastrámolos para atrás e nada máis. Porque el pasoulles por enriba a dous, é dicir, a un polo menos, o que estaba alí. Porque estaban detrás da árbore os rapaces. É dicir, estaban detrás da árbore e o coche abrazouse á árbore, claro. Unha desgraza moi grande. Unha barbaridade”.
La barqueta de Pijo se salió en una zona máxima velocidad, como casi toda la Subida, pero la mala fortuna influyó en el desenlace. Rey lo sabe bien, como piloto también experto que es: “Foi bater contra a árbore que había, porque cinco metros antes houbera entrado polo portal para dentro, e cinco despois houbera marchado polo monte a rastro. É unha desgraza e punto”.
Los heridos fueron traslados al CHUO ya con la carrera suspendida y los aficionados y colaboradores abandonando el recorrido en una mañana trágica para el motor ourensano.
Contenido patrocinado
También te puede interesar