Xosé Prada Martínez, escritor: “A profesión xudicial da para historias moi choqueiras, que non se poden contar”

CINE E TEATRO

Xosé Prada Martínez (O Carballiño, 82 años) dedicó gran parte de su vida profesional al ejercicio como procurador de los tribunales, una trayectoria desde la que ha sido testigo directo de la evolución de la Justicia y de la sociedad de su tiempo. Natural de O Carballiño, repasa su experiencia personal y profesional tras más de medio siglo vinculado al ámbito judicial.

Xosé Prada Martínez, escritor do libro “É hora de contar”.

Aos 82 anos, Xosé Prada continúa exercendo como procurador dos tribunais sen abandonar as súas tres grandes paixóns: o cine, o teatro e a escritura. Foi socio fundador do Cine Club Carballiño, impulsor das Xociviga, correspondente do diario La Región e fundador do grupo de teatro aficionado Tiruleque. Recoñecido co I Premio Platta de Teatro Breve e autor de numerosos textos teatrais, afronta un novo reto coa publicación do seu primeiro libro de relatos, que se presenta hoxe ás 19,00 horas na Libraría Escolma.

Pregunta. Qué o levou a publicar este libro?

Respuesta. Tiña moitos textos escritos desde hai anos e, animado por un amigo, decidín reunilos, revisalos e darlles unha nova forma. Algúns dinlles outro aire ou aumenteinos, e tamén hai algúns que escribín novos.

P. Son historias basadas en feitos reais?

R. Son 28 relatos, e só un é totalmente inventado. O resto nace de historias e de acontecementos relacionados co ámbito xudicial. Algún leva escrito quince e a todos lles din unha volta cambiando nomes, situando sucesos en outras localidades, tratando non magoar a ninguén.

P. Todos están ambientados no Carballiño?

R. Un deles está específicamente situado nun lugar do Carballiño. Outros sucederon noutros lugares como no Ribeiro ou en Pontevedra, pero situeinos no Carballiño como unha forma de implicar á vila nestes relatos.

P. As historias conxugan drama e comedia?

R. Hai relatos que terminan ben, e outros non tan ben, pero todos teñen algo divertido. Así foi como sucederon ou como mos contaron. Algunhas historias son acontecidos xudiciais que xuntei nun único relato, e aínda que algún narre un suceso triste, relacionado por exemplo cunha morte, sempre ten algo divertido.

P. O tema xudicial da para tanto?

R. A nosa profesión da lugar para moitas historias. Hai asuntos que son moi choqueiros, pero algúns son técnicos, que sirven para contar só entre curia, e outros non se poden contar.

P. Como será a presentación?

R. Participarán amigos e leeremos cachiños dos relatos, para animar a leer o libro.