Chelo Loureiro, produtora e directora de animación: "“É moi complicado gañar un Goya, todos fan lobby cos seus colegas”

Chelo Loureiro participa hoxe xunto a Enrique Gato no Foro La Región, unha cita enmarcada no OUFF que se celebrará ás 20.30 horas no Centro Cultural Marcos Valcárcel e que analizará a evolución da animación española nas últimas décadas.

Pregunta. Leva máis de dúas décadas traballando en animación. Que é o que máis cambiou neste tempo?

Respuesta. Cambiou moitísimo a tecnoloxía. Eu comecei cando apareceu a animación CGI e agora ferramentas libres como Blender permítennos aforrar en licenzas e investir máis no equipo artístico. Tamén avanzou a industria, temos grandes profesionais. Antes eu podía levantar unha longa cada dous ou tres anos, agora podo empezar unha cada ano.

P. En que consiste exactamente o traballo dunha produtora?

R. O primeiro é escoller o proxecto, porque unha longa pode levar cinco anos. Tes que calcular custos, buscar o mellor equipo e conseguir financiamento, moitas veces con coprodutores doutros países. Despois hai que coordinar un proceso no que poden participar 200 ou 250 persoas.

P. Despois de tantos anos producindo, con “Valentina” decidiu tamén dirixir.

R. Levaba moito tempo querendo facer unha película infantil sobre a discapacidade. Convivín toda a vida cunha irmá con ela e vía que no cine apenas estaban representadas. Quería unha protagonista de verdade e mostrala con normalidade. Como non atopaba un guión no que recoñecese esa realidade, decidín escribilo e dirixilo.

P. Ao final, “Valentina” tivo un final feliz cun Goya.

R. É moi complicado gañar un Goya. Somos case 3.000 académicos en España e en Galicia apenas 50. Todos fan lobby cos seus colegas e hai películas pequenas, auténticas xoias, que non teñen cartos para promocionarse e quedan fóra. Somos humanos: se tes o teu pai ou o teu fillo facendo unha película, probablemente vas votar por ela. Eu hai categorías nas que non voto porque non son capaz de valoralas e non sería xusto.

P. Despois do premio xurdiu unha polémica con acusacións de que vostede non dirixira realmente a película e de impagos.

R. Foi bastante desagradable. Esa persoa dirixira o estudo onde se animou unha parte da película e confundiu iso con dirixir o filme. Antes de chegar aí xa hai todo un traballo sobre os planos, os personaxes, as voces ou a música. Eu sempre dixen que lle preguntasen exactamente que dirixira e que, se aseguraba que non cobrara, presentase unha soa nómina sen pagar. Presentou denuncia e perdeu o proceso. Por sorte pasou moito tempo xa.

P. Vén de producir “Decorado”, outra vez con Alberto Vázquez. Que lle interesa tanto do seu cinema?

R. Alberto é fantástico facendo críticas sociais moi certeiras. En “Decorado” fala dunha sociedade de consumo que nos manipula e nos fai sentir fracasados se non conseguimos cousas que non necesitamos. Tamén fala de algo tan básico como poder ter unha vivenda digna. Agora seguimos con varios proxectos, entre eles “El cuerpo de Cristo”, unha curta coa que estamos na campaña dos Goya e dos Óscar.