Crisanta Carnero, a ourensá que celebra o seu centenario: "Cen anos e os que veñan"

Crisanta Carnero naceu o 5 de febreiro de 1925, e onte -cen anos despois- celebrou o seu aniversario no centro de día A Ponte, na compañía de quen xa considera “amigos e familia”. 

Nada en Xunqueira de Ambía, chegou á cidade de Ourense nos anos 70, na procura dunha nova vida. “Nós tiñamos unha tenda na aldea e ao principio estabamos moi ben, pero volvían uns de Suíza e montaban un comercio, volvían outros e abrían un máis, e así non podía ser”, recorda duns anos nos que a única saída era “traballar e traballar”. 

É Crisanta a primeira que pode chamarse centenaria da súa familia, e recibe este adxectivo “contentísima”. Aínda que, como asegura Karina, unha das súas coidadoras no centro de día, ela “é moi coqueta”. Tanto, que “prefire non dicir a ninguén a súa idade”. 

“Beber moita auga e comer o que se queira. Eu nunca probei nin unha gota de alcohol, nin unha copa de licor café. ”

Idade á que xa quererían chegar moitos, e máis en tan bo estado de saúde como o de Crisanta. O segredo? “Non o sabe ninguén, nin sequera eu”. Só ten claro que nunca probou unha soa gota de alcohol, e pode que sexa iso o verdadeiro truco. “Nin unha copa de licor café, nunca tomei nada. Se virades os borrachos que vin eu na tenda… Xa me chegaba con iso”, asegura a centenaria entre risas. Iso si, o que non pode faltar no seu día a día é “beber moita auga e comer o que se queira”. 

Unha vida plena que a leva agora a vivir co seu neto, co que pasa agora moito tempo e polo que mostra un gran cariño. “Como eu quedaba soa e el tamén, pois veu el comigo e eu con el”. Soidade é o último que sente Crisanta, que pasa o día pintando, facendo bromas e cunha cita semanal que non se pode perder: o salón de peiteado. “Ten que ir todas as semanas, vén buscala o neto para levala”, contan dende A Ponte, onde só hai palabras de agarimo para ela: “é súper autónoma e moi alegre”. 

Cen anos de vida e cun único desexo: “Vivir moito máis, o que se poida”. Porque sente unha vitalidade que a leva a dar longos paseos pola cidade que xa sente como súa e da que non quere marchar. “Non volvería á aldea porque estou moito mellor aquí”. Agradecida cos recordos que ten gardados con seguro na súa memoria, non ten dúbida Crisanta en que “se non o teño todo, para min chega de sobra o que hai”.