Obituario | Cándido Soria Fontes, “Blue tuesday”: ímoste botar moito de menos, compañeiro

Como moi ben sabes, Cándido, pola túa propia experiencia, nin a todo o mundo se lle pode chamar, con rigor, compañeiro/a, nin menos aínda benquerido/a. Pero a ti si. A ti séntache como unha luva dicirche benquerido compañeiro porque o eras, porque o es, porque xa o serás para sempre: unha boa persoa, un excelente compañeiro, humilde e leal.

Pero tamén é certo que benquerido compañeiro che queda pequeno, Cándido, porque eras moitísimo máis. Unha persoa curiosa e interesada polo mundo, pola cultura, polo resto da humanidade. Un ser solidario, co que se podía contar para todo e, en especial, para as causas máis nobres e xustas. Todo cadra porque precisamente por eses valores eras un bo profesional e un magnífico compañeiro, non me cansarei de repetilo, porque cada vez van quedando menos, non un “picapleitos”. Por iso o teu despacho non é un bufete senón un “espazo de resolución de conflitos”, toda unha declaración de principios.

Todo o mundo confirmou a tese do Xosé de que é imposíbel pensar en ti e lembrarte sen un sorriso. É certo. Tamén na expresión da túa cara se reflectían eses valores de empatía e solidariedade. Sábeno moi ben, por suposto, a Eva e a Gabi, xa que até o final te acompañou ese sorriso e toda a inmensidade de luz e instantes felices que o acompañan, e do que elas, a túa xente e as persoas que te queremos imos seguir termando.

Por iso é tan incongruente e cruel que intentando contribuír ti sempre, desde a profesión e desde a vida, á xustiza do mundo, este te leve dunha forma tan prematura e inxusta. Agora ben, podes estar seguro de que sempre vas estar con nós e de que distraeremos o tempo diante da sala falando ben de ti, con moito orgullo e cariño, pola sorte de terte coñecido, aínda que, como escribiu o poeta, nos quedan pendentes moitas charlas e camiñadas:

“A las aladas almas de las rosas del almendro de nata te requiero, que tenemos que hablar de muchas cosas, compañero del alma, compañero”.