Francisco Xavier Pérez, escritor: “A raia é algo ficticio, administrativo, político; somos todos irmáns a ambos lados”

A biblioteca municipal de Verín organiza este xoves na Casa da Cultura, a partir das 19,30 horas, a presentación do libro “Nos regos de novembro”, a terceira obra do escritor Francisco Xavier Pérez Álvarez, natural de Servoi (Castrelo do Val).

A obra estrutúrase en capítulos inconexos cunha temática diversa, acorde á visión e ao xeito de estar e entender o mundo do narrador.

Pregunta. Que inspirou a súa nova proposta? Cal é o fío condutor?

Respuesta. A base de toda a miña traxectoria literaria e persoal é a lectura dos autores clásicos. Parto da filosofía de Marco Aurelio, que é un dos meus referentes, e de Séneca, cuxas obras plantexan o estoicismo e a súa cosmovisión da vida e da existencia humana. Tamén me influíron os ensaios de Michel de Montaigne e súa pregunta “Que sei eu?”, e a filosofía e a ética de Kant, que seguen hoxe a orientar o pensamento moral contemporáneo. No libro hai máis preguntas que respostas. Na escola aprendéronnos que o importante era dar unha resposta adecuada, cando quizais o máis importante é facer boas preguntas. O lector atopará reflexións, dúbidas, incertezas, buscas do máis variopinto da condición. E tamén algunha que outra aventura.

P. Que o levou a escribir e que busca coas súas obras?

R. Nas miñas obras fago unha homenaxe á xente da xeración anterior que non tivo a oportunidade de estudar e acceder ao coñecemento, pero si tiñan unha cultura e unha sabedoría moi profunda. Nas noites de inverno e nas de outono a xente reuníase nos fiadeiros a contar historias, a rememorar o que viviron, a falar dos mortos, de contos, e iso foi calando na miña mente dende que era un neno. Quería pór en valor o que eles compartían malia as súas dificultades e as súas carencias. A orixe dos cenáculos de poetas e escritores, como o Bar Latino na cidade de Ourense, estivo nos fiadeiros das aldeas, ao pé do lume, asando castañas.

P. Fixo un traballo de campo dos dialectos raiotos entre Vilardevós e Trás-os-Montes. Que atopou sobre o galego-portugués?

R. Levei unha gran sorpresa, aínda conservo 48 cintas de radiocasete. Durante tres anos fixen entrevistas a persoas de diferentes xeracións: neto, pai e avó. Quería ver as diferenzas que manifestaban, pero especialiceime en dúas cuestións principais, o rotacismo e a gheada, que logo presentei nunha ponencia no I Congreso Internacional da Lingua Galega, celebrado en Santiago no 1996. Tanto a unha beira coma a outra apenas hai diferenzas. Máis alá de diverxencias no léxico, a fonética, as velares, son comúns nesa zona de fronteira. E ocorre o mesmo coa xente transmontana. Para eles non hai unha Raia. É algo ficticio, administrativo, político, imposto dende fóra. Eles considéranse irmáns. Nunca me viron como alguén doutro país, senón coma un máis. É unha mágoa que non se estude máis esa historia de vida que compartimos cos nosos irmáns.