Margarita cumple 102 anos en Pinza tras unha vida de traballo, familia e números

Será a rica androlla das Terras do Bibei, o aire puro do que moitos chaman o pulmón de Galicia ou, simplemente, unha vida rodeada de agarimo? Sexa cal sexa a resposta, o certo é que Margarita Castro Salgado acaba de sumar nada menos que 102 anos. Máis dun século de vida, de traballo, de familia, de esforzo e tamén de historias que forman parte xa da memoria viva de Pinza e de Viana do Bolo.

A súa celebración tivo todos os ingredientes dunha data especial: unha fermosa tarta, as velas, os bos desexos e, sobre todo, a compañía dos seus seres queridos. Rodeada da súa familia, Margarita soprou as velas para celebrar máis dun século de vida, experiencias, lembranzas e momentos compartidos. Unha escena sinxela, pero cargada de emoción, porque chegar aos 102 anos é moito máis que cumprir unha cifra: é ter atravesado épocas enteiras e ser testemuña de como cambiou o mundo ao longo de máis dun século.

Margarita viviu toda a súa vida en Pinza, onde casou e formou a súa familia. Nai de tres fillos, dous homes e unha muller, dedicou boa parte da súa vida ao traballo no campo e á gandaría, nunha época na que as tarefas da casa e da terra ocupaban boa parte dos días. Coidou dos animais, traballou as terras e participou, como tantas mulleres da súa xeración, nunha forma de vida na que o esforzo comezaba cedo e remataba cando xa non quedaban tarefas por facer.

Era a segunda de sete irmáns e, con apenas nove anos, tivo que deixar o colexio para axudar na casa e coidar deles. Eran outros tempos, nos que moitas nenas tiveron que trocar os libros polas responsabilidades familiares e o xogo polo traballo. Mais, a pesar de non poder continuar coa súa formación, Margarita nunca perdeu o seu amor polas letras nin polos números.

De feito, mentres levaba as ovellas ao monte, buscaba momentos para seguir aprendendo. Aproveitaba aquelas horas para ler e escribir, alimentando unha curiosidade polo coñecemento que nunca desapareceu. Quizais por iso, máis dun século despois, conserva unha capacidade sorprendente para lembrar nomes, datas e episodios da súa vida.

“Le e escribe moi ben”, conta o seu fillo, que tamén destaca a súa extraordinaria facilidade para os números. “É moi, moi lista. Se tivese tido a oportunidade de ir á universidade, seguramente hoxe sería unha persoa destacada no mundo dos números”, asegura con orgullo.

Unha frase que resume, en boa medida, todo aquilo que puido quedar sen explorar nunha vida marcada polas circunstancias da época. Porque Margarita tivo que aprender traballando, coidando dos seus irmáns, da casa, dos animais e das terras, pero nunca deixou de alimentar esa inquietude por saber e por entender.

Hoxe continúa vivindo na súa casa de Pinza, aínda que baixo a supervisión e o coidado dos seus fillos. A súa memoria é, dalgún xeito, tamén a memoria dunha xeración. A de quen medrou entre bosques, animais e terras de cultivo. A de quen aprendeu desde neno o valor do traballo. A de quen viu cambiar as formas de vida, as comunicacións, as casas e as aldeas.