Os cativos de Bande métense a pescar da man de David Arcay

A longa relación dos banduenses coa pesca é sabida, unha relación que celebran cada ano coa súa tradicional Festa do Peixe. Para fortalecer o arraigamento á cana das novas xeracións, vinte alumnos do CEIP Xoaquín Lourenzo participaron nunha escola de pesca impartida por un profesor de primeiro nivel: David Arcay, o pescador galego cinco veces campión do mundo.

Os cativos chegaron onte pola mañá ao río Limia, ao seu paso por Bande, aos pés do Refuxio de Pesca do Concello. Alí, entre o croar das ras e o cebar das troitas, o campión comezou a xornada didáctica. Arcay explicoulles aos cativos as condicións dos ríos, que lles fai dano, como protexelos e os motivos polos que cada vez hai menos pescadores, incidindo na importancia do relevo xeracional. Moitos destes cativos afirmaron practicala coas súas familias, mentres que para outros sería a primeira vez que tirarían unha cana.

“Pensades que a pesca é boa ou mala para a natureza?”, abriu o debate o campión do mundo. “Mala”, contestaron ao unísono os vinte cativos, malia que algún, nun segundo pensamento, afirmou: “Depende”. Moitos dixeron que era mala porque se sacrificaban os peixes, e Arcay aproveitou para explicarlles as diferenzas entre pesca con morte e sen morte, e os diferentes tipos de anzol.

A explicación continuou mostrándolles aos cativos os peixes que habitan os ríos en Galicia, así coma as especies invasoras (carpas e black bass) e os riscos os que se enfrontan, apuntando que esta tempada é a primeira que está vetada a pesca de salmón na comunidade autónoma. “Os pescadores somos os primeiros que nos decatamos dos problemas dos ríos, e os primeiros interesados en que siga habendo peixe”, explicou Arcay, contándolles que xa antes de gañar os seus títulos mundiais, comezou a practicar a pesca sen morte.

Ao rematar a introdución, Arcay enfundouse o seu traxe de pesca e demostroulles aos cativos como pola sedela e como pescar ao estilo “cola de rata”. O campión non tardou nin dous minutos en quitar a primeira troita do río. Así, achegoulla aos cativos para que a visen, mentres lles sinalaba donde estaban as outras que se vían “cebar”. Dúas tiradas de cana despois, outra troita saia da auga.

No momento no que Arcay ía quitar a terceira, esta non chegou a morder o anzol. “A iso chamámoslle un rechazo”, afirmou, “as troitas son moi listas e decátanse de que é unha trampa”. Os cativos xa estaban ansiosos por tirar eles a cana, e así foi. Un por un, Arcay ensinoulles como agarrala, como lanzala e como recoller a sedela.

Así, a mañá no río chegou a súa fin. Malia que ningún cativo tivo a sorte de que a troita pescara o seu anzol, todos quedaron con ganas de repetir outra xornada de pesca.