Verín demostra que non hai comadres como as súas

Son dous conceptos equivalentes, dúas palabras sinónimas. Verín e comadres, comadres e Verín. Inseparables e insustituibles, como a amizade que comparten os centos de grupos de mulleres que este xoves tomaron a vila do Támega na súa gran noite, sen dúbida o símbolo máis recoñecible do seu Entroido xunto coa figura do Cigarrón.

Pero Comadres non empezou este xoves, senón hai xa un tempo, cos debates entre amigas para decidir os disfraces e conxuntos grupais. Son precisamente esas semanas de preparación, e que culminaron onte nas ceas, as que dan o sentido auténtico a esta celebración da forza colectiva das mulleres e dos nexos, tanto visibles coma invisibles, que as unen.

Fieis á costume, os restaurantes volveron ser testemuñas de infinidade de anécdotas, reencontros e abrazos. Conforme foron avanzando os menús, sempre con produtos da zona e maridados cos viños locais, as comadres cantaron, bailaron, riron e sorriron. Pero sobre todo brindaron felices por compartir mesa todas xuntas un ano máis.

A raíña, fiel á súa cita

Tralas longas sobremesas, a velada deu paso a un dos seus rituais máis especiais co descenso da comitiva dende o Castelo, a través do camiño real e baixo a luz dos fachos, encabezada por Don Carnal. Recibiunos Dona Elena, a eterna Raíña, e xuntos marcharon ata a Praza García Barbón, que xa bulía coa música.

A noite continuou brillando con máis forza se cadra grazas ao brillo das comadres, as auténticas estrelas do Entroido de Verín.