Greasy Belly chega a Ourense

O grupo de rock coruñés Greasy Belly chega a Ourense co seu estilo sureño cun espectáculo cuxo forte será “a honestidade”, segundo Miguel Suárez, baixo e batería e un dos membros estables do grupo xunto con Julio Suárez en voz e harmónica e David Vázquez en guitarra. “Verán un concerto honesto, no que a importancia e o protagonismo recaen nas canción. Somos xente normal facendo música normal e agardamos que os que veñan pasen un bo rato. Nós poñemos o rock and roll; o resto das cousas asociadas ao tópico xa son cousa de cada quen”, detalla quien actuará el 10 de abril en Cangas y el 11 en el Auriense.

“Lookin’ For A Roll” é o disco da banda cuxo nome podería traducirse ao galego como “bandullo”, segundo o mesmo Suárez. Aínda que “en el vello oeste americano era como chamaban aos cociñeiros dos poboados e campamentos”.

Pregunta. Por que elixiron facer un rock clásico, sureño se se quere?

Respuesta. Bueno, tampouco diría que foi unha elección no sentido de dicir “imos facer rock”; simplemente é unha música que nos gusta dende sempre e que nos une a todos na banda, aínda que os gustos que temos son moi variados. Non somos moi de etiquetas: simplemente facemos cancións sen pensar máis alá, pero, loxicamente, todo conflúe nun estilo moi clásico con influencias do rock e do blues británico e estadounidense, ademais das afroamericanas ou da música country tradicional, porque, como comentei antes, son os sons cos que medramos todos na banda e onde nos saen as cousas de xeito máis natural.

P. Teñen, por exemplo, unha canción que se titula “Galician rain”, na que se fala, obvio, de Galicia. Pero, se o tivesen que explicar con palabras, que tanto os inflúe a súa orixe galega á hora de compoñer?

R. Está claro que ser galegos, mesmo facendo esta música, tamén nos inflúe. O lugar onde naces e vives é algo que dalgún xeito te moldea, pero non só na música, senón en todo. No caso de “Galician rain”, a choiva actúa como metáfora de que ás veces un confía en que haxa elementos, neste caso, a auga, que poidan limpalo todo, incluso a nostalxia, as malas decisións, etcétera, mesmo sabendo que as cousas non funcionan así. En todo caso, quen a escoite que a interprete como queira; tampouco é cuestión de poñerse intensos explicando as cancións: facémolas precisamente para iso, para despois non sermos uns plastas en persoa (risos).

P. Creen que o voso estilo pode limitalos en canto a convocatoria de público?

R. Estamos nunhas idades nas que non facemos isto porque busquemos palmadiñas nas costas. Facémolo porque é a música que nos sae facer e non hai nada máis detrás.