Atallar pola montaña

Como tiña présa, optei por atallar subindo pola montaña. Subir a montaña significaba que, despois, habería que baixala. Case o mesmo ca aquel “inglés que subiu un outeiro pero baixou unha montaña”. Mais agora non quero desviarme do asunto esbardallando sobre unha película de Christopher Monger que nin sequera vin.

Quixen atallar. Subín pola montaña. Non tardei en perderme. E iso que son dos que se saben orientar ben; coñezo os catro puntos cardinais. Pero pásame coma cando planeo unha viaxe en coche: na teoría, estudo, examino, miro e investigo nos mapas a ruta; na práctica, sempre acabo facendo quilómetros de máis porque, nalgún momento, nalgún lugar -cruzamento, intersección ou rotonda-, me perdo.

A ver se alguén me escoita, se alguén me responde. Case me dá vergoña berrar, por medo a que se burlen de min... por perderme.

Na montaña acabo de perderme. Non tardo en dicirme que xa me atoparei. Búscome entre as carballeiras e remato por atoparme debaixo dunha toxeira. Iso si, sigo na montaña. Perdido. Coa orientación aparvada, aloulada, apampada. Ante este pensamento, sorrío e opto por lanzar un berro. A ver se alguén me escoita, se alguén me responde. Case me dá vergoña berrar, por medo a que se burlen de min... por perderme.

Miro para unha bubela que acaba de pasar ó meu carón e pídolle que me amose o camiño. Nin caso. Non queda outra que seguir andando. Xa atoparei a corredoira, o sendeiro que me leve ó destino. Claro que agora, sen présas. Xa se dixo sempre: as présas nunca foron boas. Non son boas, non.

Ando perdido. Sen idea de cando baixarei da montaña.