Sócrates, saber vivir e saber morrer

Pasamos un día, dous, tres, catro… toda a vida obsesionados pola dificultade que é atopar o carreiro que nos leve ás profundidades da nosa mente, onde o pensamento critico está encadeado pola “obxectividade” que impide manter o diálogo co noso espírito. Pero a resistencia, nada na escuridade, da soidade e dominada inevitablemente polas “verdades absolutas” é moi difícil de iluminar. Sobre todo na sociedade tecnolóxica que discrimina os novos analfabetos, converténdoos en obxectos prescindibles (algo que entende a Froiteira de Madrid). Ante a apocalipse que esnaquizou o “status quo”, só os que conseguen unha fortaleza mental creativa e aberta ao debate poderán sobrevivir. Incluso modificando as marxes de resistencia do espazo oculto, onde a loita non é recoñecida, pero pálpase cando se traballa en transformacións máis profundas. Cada vez está mais claro que os conflitos bélicos teñen como obxectivo o control das riquezas dos países vulnerables, sen importar o número de vítimas que se producen, o límite máximo márcao o xenocidio.

As forzas negativas herdadas dun mundo agresivo, onde primaba o instinto reptilíano néganse a recoñecer ao “outro” como interlocutor válido que acepte co seu entorno o debater cos adversarios, no campo do pensamento e do compromiso político. O levar a luz ás terribles e sinistras cámaras do poder buscando a posibilidade de evitar ser destruídos polos apóstolos do mundo escuro e tenebroso, obríganos a reclamar a lexitimidade que debe ter o que atopou a ruptura coa “obxectividade” que o escravizaba.

Sócrates marcou o camiño orientando ás xeracións futuras cara o pensamento crítico, fonte das reflexións en liberdade. O seu mérito é infinito, xa que nunca pretendeu ser distinto, de ter axudas especiais como mestre defensor dos dereitos dos cidadáns de, ser e facer. Preguntas e respostas configuran a síntese do saber, ninguén pode escravizar o espírito se iste está amparado pola aceptación da nosa integración na Totalidade, filla da NADA redentora onde o pai non tortura ao fillo. Sendo o amor o único que canaliza a empatía que o totalitarismo trata de borrar, para someter as conciencias a súa vontade. O mal cabalga sobre can-cérberos que fustrigan aos cabalos apocalípticos con sementes de odio. Todo o que comeza remata, todo o que remata entérrase e todo o que se enterra deixa de ter valor.

Hoxe teñen rostro e nome: Netanyahu, Trump, Putin… ¿tal vez Julio, Clinton, Kevin, Bill… e o veciño do 4º dereita? Deles nunca saíu unha verba de amor, porque viven na infamia putrefacta e, como todo petulante, son valentes cos débiles e covardes cos que lle fan fronte.

Sócrates, antes de beber a cicuta dixo: “Non podo predicar toda a vida a xustiza, para violar as leis polas que fun condenado”. E rematou “Que o meu discípulo Kritón pague o galo que lle debemos a Asclepio”. ¿Cantos galos, pitas e becerros debe U.S.A á humanidade’

Podo garantir que a “doxa” que mantiven ao longo dos últimos vintecinco anos, péchase coa serenidade que dá o saber que o carreiro que busquei, estaba preto de min.