A velocidade das nosas vidas

A triste nova da morte dun neno esquecido polo seu pai dentro dun coche fíxome matinar sobre o ritmo de vida que levamos, pois segundo din os medios informativos, o pai recibiu unha chamada da empresa onde traballaba e iso fixo que fora axiña ó seu traballo, esquecéndose de levar á gardería ó menor que estaba dentro do coche. Esta desgracia axudoume a pensar que estamos cada vez máis presos do reloxo e da velocidade, o que nos leva a cometer erros fatais como o relatado. Estamos atados a un ritmo de vida, a vivir nun continuo desasosego que non nos deixa reflexionar nin pensar se esta forma de existir é a mellor ou se, pola contra, baixando o ritmo desta carreira seríamos máis felices.

Facendo un chisco de memoria, recordo cando as campás da catedral desta Auria e a sirena da fundición do Malingre marcaban a vida horaria da cidade e dos arredores. Non direi que foron tempos mellores, pero si máis tranquilos. Aínda que en Seixalbo xa había un reloxo público dende hai tempo, era moi común escoitar a xente que traballaba nos eidos comentar: xa é a unha, tocou a sirena do Malingre, hai que ir xantar. Cos anos os tempos foron mudando e xa cos reloxos no pulso afinamos máis na precisión das horas e comezamos a camiñar máis apresa.

Hai uns días falábase dun tren de máis de 350 km hora, ou que axiña haberá coches que circulen á moita máis velocidade que os de hoxe

Son as e vinte pasadas... hai que apurarse que non chegamos. A chegada da industrialización e as melloras nas comunicacións foron animando as reclamacións para mellorar os servizos públicos, mais iso levounos a falar de minutos e segundos e de velocidade. E as esixencias na puntualidade en case todo o que facemos instalouse nas nosas vidas. Tanto é así que, a día de hoxe, axiña protestamos porque aquel servizo chega dous minutos máis tarde do estipulado. Isto que parece unha mellora que todos reclamamos, lévanos a non ter tempo para o sosego e menos para pensar se esta maneira de vivir é a máis acaida.

Na actualidade, nos fogares os dous cabezas da familia traballan, e moitas veces a conciliación resulta case imposibel. Os fillos medran na gardería ou a cargo dos avós. Os pais teñen que traballar para manter un nivel de vida acorde cos tempos e que moitas veces non chega para os gastos do fogar. E con ese ritmo frenético da sociedade actual, unha serie de valores que se transmiten de pais a fillos están quedando un tanto esquecidos. Non hai tempo para falar cos teus. Nas casas, á hora do xantar xa non hai conversas, a tele ou a radio non o permiten. Tampouco se fala e moitas familias non xantan xuntos, o traballo dos dous non o permite. E deste xeito, os valores e o saber xunto a experiencia dos máis maiores xa non é posibel prestarlles atención.

Hai uns días falábase dun tren de máis de 350 km hora, ou que axiña haberá coches que circulen á moita máis velocidade que os de hoxe. Mentres, desta maneira, seguimos un ritmo de vida baseado nun consumismo sen freo e camiñamos cada vez máis presos do reloxo e da velocidade en case todo. As preguntan asaltan a moita xente: cara onde camiña unha sociedade que non deixa espazos para a reflexión ou que nos obriga a unha vida estresante?, canto tempo aguantaremos este paso tan vivo? Ó mellor esta maneira de entender a existencia está pensada para que non pensemos nin reflexionemos, mentres uns cantos pensan por nós e desa maneira pódenos manexar o seu antollo. Estas son preguntas que merecen unha resposta.

En fin, a desgracia que sinalei o comezo, pode que soamente sexa unha coincidencia, un caso illado. Con todo non estaría por demais que pensemos se imos polo camiño correcto ou imos a esnafrarnos con tanta presa e tanto mirar para o reloxo.