Homenaxe a Blanco Amor, entre loureiros e biosbardos

A “Alborada de Ourense” soa nas gaitas da Real Banda da Deputación. As notas da composición parecen adherirse ao universal aroma dos cemiterios. Arredor da sepultura identificada como Eduardo Blanco Amor no ourensán camposanto de San Francisco, reuníronse estudantes do instituto escolar que leva o mesmo nome do homenaxeado. Secúndanos profesores e membros da fundación identificada co falecido o 1 de decembro de 1979.

Biosbardos para Blanco Amor

Unha das estudantes colle unha folla cun “cadáver exquisito” composto polos membros do club de escrita do instituto. O exercicio colectivo leva por título: “Biosbardos para Eduardo Blanco Amor”.

“Hai xente que ten paxaros na cabeza, pois eu téñoos engaiolados no peito. Estes queridos corvos que me saen pola boca que voen libres entre biosbardos ardentes...”, le con présa a rapaza, como se as aves do poema tentasen saír do papel e sobrevoar a cerimonia. “O noso soño que sobrevive a todo naufraxio. A primeira vez. Un torrente sanguíneo que anega todo ao seu paso polas veas, un furacán furioso e un poderoso trebón”, continúa lendo ata que a frase “hai xente que ten paxaros na cabeza” se repite para concluír a escrita concibida polo azar.

Unha coroa de loureiros

O escritor Luis Tosar convida a depositar sobre a lápida unha coroa de ramos de loureiro que é levada polos estudantes. Na ofrenda xúntanse o tributo e o símbolo. A tradición grega dos loureiros fai xustiza poética ao falecido. A lápida asemella un banco, coma se Blanco Amor convidara a descansar ideas sobre a súa mortalidade. Os gaiteiros, como peche solemne, interpretan o Himno de Galicia. Se cadra máis tarde, amigados coa noite, aparecen os biosbardos.