Simone Saibene, director de cine: “Ernesto Romero ten unha gran historia de resistencia”

O director Simone Saibene (Busto Arsizio, Italia, 1977) leva case seis anos desgranando a vida de Ernesto Romero para o documental “Cine Paraíso, Leiro” que afonda na historia do Novocine Leiro e na traxectoria do seu dono. O realizador destaca o papel do exhibidor como dinamizador cultural de Leiro e de toda a comarca do Ribeiro, ademais da súa aposta por manter viva unha das últimas salas independentes de Galicia.

Pregunta. Como xurdiu a idea de facer un documental sobre Ernesto Romero?

Respuesta. Despois da pandemia. Fun proxectar unha das miñas películas a Leiro e foi Ernesto quen me propuxo contar a súa historia. Tamén me ensinou moito material que tiña gravado ao longo dos anos, tanto do cine como da actividade cultural da vila. Empecei a quedar con el, a entrevistalo e a revisar todo ese arquivo. Moi pronto vin que había unha historia que merecía ser contada.

P. Que foi o que máis lle chamou a atención?

R. Para min era unha forma de homenaxear a unha persoa que foi un dinamizador cultural, non só de Leiro, senón de toda a comarca. Durante máis de corenta anos mantivo vivo un cine no rural. Ademais, o seu cine chegou a estar á vangarda cando apostou polo 3D.

P. O documental fala só do cine?

R. Non. Fala de toda unha vida. Da súa infancia, dos seus inicios como operador cinematográfico, da construción do Novocine Leiro e das dificultades que tivo que afrontar para mantelo aberto. Pero tamén da paixón polo cine e da capacidade de resistir cando todo parece ir en sentido contrario.

P. Vostede comparouno co protagonista de “Cinema Paradiso”.

R. Hai paralelismos evidentes. A súa infancia está moi relacionada co descubrimento do cine. Pero hai unha diferenza fundamental. Totó acaba marchando do seu pobo. Ernesto fixo xusto o contrario. Decidiu quedar e apostar por manter un cine nunha pequena localidade. Iso convérteo nun personaxe moi especial.

P. Como definiría a Ernesto Romero?

R. Como unha historia de resistencia. Estamos rodeados de relatos de antiheroes e de personaxes derrotados. Ernesto representa o contrario. É unha persoa real que segue loitando polo que cre. Ten dificultades, pero continúa adiante porque mantén intacta a paixón polo cine.

P. De que xeito evolucionou a súa relación con el?

R. Foron cinco anos de traballo e iso crea unha relación moi especial. Ao principio coñeciámonos pouco, pero co tempo créase unha confianza enorme. As últimas gravacións son moito máis naturais porque existe unha intimidade que só se consegue despois de convivir durante anos cunha historia.

P. Que foi o que máis lle sorprendeu de Ernesto?

R. Confirmar que é exactamente a persoa que parecía ser. É alguén extraordinariamente correcto, xeneroso e fácil para traballar. Nunca pon problemas, sempre busca solucións. Ademais, durante todo este tempo deume unha confianza absoluta, algo que valoro moitísimo.

P. En que punto se atopa agora o proxecto?

R. Estamos en fase de montaxe, xa temos arredor de cincuenta minutos editados. Aínda queda algunha parte por gravar, pero o proxecto está moi avanzado. Foi un traballo desenvolvido pouco a pouco, durante varios anos, seguindo dalgún xeito o mesmo espírito de perseveranza que caracteriza a Ernesto.