“Asfixia”, rimas de esperanza

Esta autora de obra “gráfica e escrita”, xa que é unha prolífica artista de collages, explicou que malia ser orixinaria de Trasmiras, seus pais xa marcharon novos, e que só viña durante esas longas vacacións de verán da infancia, pero fai un ano decidiu mudarse á terra dos seus avós, un sitio ó que asocia a felicidade.

Clara Martín conta como este novo poemario se “xestou, naceu e medrou aquí”, durante o primeiro inverno que pasou na Limia logo de mudarse: “Cando cheguei dixéronme que os invernos eran moi duros e tiña que pasar un para decidir se quedarme”, explicou. Durante este inverno, “con horas tan longas e a súa escuridade, naceu este poemario que ten unha dualidade: a dor e a sanación”.

“Dalgún xeito quería reflectir tanto a dor individual coma a dor colectiva”, apuntou, explicando que hoxe vivimos nun mundo no que “os medios de comunicación nos anestesian cun montón de sufrimento que xa nos escorrega por enriba da pel”, e que ela quería sentir “a dor interna e externa que nos provoca o mundo, pero sempre cunha posibilidade de ver a luz”, intentando que esta obra fose o “osíxeno que entra logo da asfixia”.

Nun símil que recorda ó mito de Perséfone e a súa saída do inframundo para traer a primavera á terra, “Asfixia” remata coa “rexeneración e a esperanza que trae a primavera”, explicou Clara Martín, “a esperanza de que o ser humano poida encaixar a dor e deixar de provocar tanto sufrimento”.

“Desde que estou aquí sempre penso: como non vin antes?”, preguntouse entre risas a autora, afirmando que “a nivel creativo encontro moitísima máis inspiración”, indagando en se é porque “aquí o tempo é distinto”. Clara Martín destacou que unha das expresións que lle fixo reflexionar sobre isto é “hai tempo”, que segundo a autora, “se lle pos un nome en inglés, faise viral”, explicando que comezou a entendela cando se mudou ó rural: “Antes non tiña e agora ou teño máis ou o mido dun xeito distinto”, afirmando que lle gusta máis este percorrer do tempo “con máis silencios, con máis calma...”.

Clara Martín gañou o VII Premio de Poesía Eduardo Pondal, e recibiuno xunto á presentación do libro, que tivo lugar nos aloxamentos O Campiño, en Trasmiras. Aproveitando que son as festas da localidade, e que o libro saíu do prelo esa mesma semana, pensou que “antes de quitalo a andar en outras cidades, apetecíame que a súa primeira andaina fose aquí”. “Eu reivindico moitísimo A Limia. Sentinme sempre moi limiá, e agora que vivo aquí, con máis razón aínda”, remata.