Situación do Centro de Saúde da Cuña

Se Cicerón vivise nos nosos días e pasease polas rúas da nosa cidade, quizais tamén repararía no Centro de Saúde da Cuña, pero probablemente faríao dende unha perspectiva máis xusta e ponderada. Porque detrás dun mostrador administrativo non hai máquinas infalibles, senón persoas que traballan diariamente baixo presión, con recursos limitados e atendendo centos de situacións distintas, moitas delas urxentes e complexas. Resulta sinxelo emitir xuízos contundentes despois dunha mala experiencia puntual, mais converter un erro concreto nunha condena absoluta de todo un servizo semella, cando menos, inxusto. A administración dun centro de saúde non só reparte citas: xestiona incidencias, reorganiza axendas saturadas, atende chamadas constantes e soporta, en non poucas ocasións, o malestar e a frustración acumulada dunha sociedade cada vez máis esixente cun sistema sanitario xa de por si tensionado.

É evidente que os erros existen, como en calquera ámbito humano. Mais tamén o é que a inmensa maioría dos traballadores e traballadoras destes centros desempeñan o seu labor coa mellor vontade posible. Esixir empatía é razoable; negarlla por completo a quen está ao outro lado do mostrador, non tanto.

Fálase das reseñas de Google como se fosen unha verdade absoluta, pero poucas veces se reflexiona sobre o feito de que a maioría das persoas só escriben unha opinión cando están descontentas. As experiencias positivas, as solucións rápidas ou os xestos de amabilidade rara vez rematan publicadas en internet. Por iso, reducir o valor dun servizo público a unha puntuación virtual pode ofrecer unha visión parcial e tremendamente simplista.

Respecto ás protestas e reivindicacións laborais, convén lembrar que ningún traballador deixa de atender correctamente por capricho. Se existen mobilizacións é precisamente porque hai unha carencia de medios e persoal que repercute tanto nos profesionais como nos pacientes. Culpar exclusivamente á administración do centro é ignorar un problema estrutural moito máis amplo. Todos queremos un sistema sanitario máis humano, máis eficiente e máis próximo. Pero esa humanidade debe esixirse en ambas direccións. A paciencia, o respecto e a comprensión non poden reclamarse só para unha das partes. Porque quen atende tras unha ventá tamén sofre estrés, cansazo e, en ocasións, a falta de consideración dunha cidadanía que esquece que diante ten outra persoa. Construír un espazo máis acolledor implica colaborar, non sinalar constantemente culpables. E quizais, de vez en cando, tamén sexa necesario recoñecer o esforzo silencioso de quen sostén o servizo público cada día, mesmo nas circunstancias máis difíciles. Respondo a titulo individual, e como traballadora administrativa de dito centro dende fai 35 anos.

Luz Helena Estevez Parada

(Ourense)