Castrelos de Cima conxurou de madrugada a súa queimada

Castrelos de Cima volveu converterse na madrugada do mércores ao xoves nun escenario de meigas, feiticeiras, tradición e, este ano, tamén de castañas. A pequena aldea do Riós reuniu 80 persoas na posta en escena da súa 53ª Gran Queimada, unha celebración que consegue cada ano mobilizar a veciñanza e, especialmente, os fillos e netos de emigrantes que regresan nestas datas a un núcleo no que apenas unha ducia de persoas reside durante o ano.

A festa, organizada pola asociación cultural Os Queimas, mantén vivo o espírito da peña Os Queimas que nos anos 70 puxo en marcha a queimada. Máis de medio século despois, a fórmula segue a combinar a participación veciñal coa tradición e unha boa dose de improvisación. A escenificación comezou coa entrada das personaxes vinculadas á mitoloxía galega e continuou cunha representación dedicada cada ano a algún aspecto do mundo rural. Desta vez, sobre a recollida da castaña.

Entre bromas e situacións improvisadas, a escena centrouse nunha disputa entre un comprador portugués de castañas e os propios recolectores, que trataban de enganalo ofrecéndolle pedras e castañas pequenas como se fosen produto de primeira. O enredo serviu para recuperar, en clave de humor, unha actividade estreitamente ligada á vida tradicional da vila orriolense e da comarca.

No medio da representación chegou o momento da queimada. Foron 70 litros de augardente preparados coa receita habitual, con peladuras de limón e laranxa, café e azucre, antes de dar paso á lectura das “Obrigacións dos camaradas da Queimada” e do “Credo” desde o palco. A continuación comezou o reparto entre os asistentes, acompañado polas bicas das panaderías da zona e pola música da verbena. Todo se ofreceu, como é tradición, de balde, sufragada pola aldea, que un ano máis mantivo viva a chama da súa tradición.